środa, 21 stycznia 2009

Długi weekend - wyprawa do parku Egmont i Tongariro



W zeszły weekend kontynuowaliśmy projekt cotygodniowych wypadów. Ponieważ ten weekend był wydłużony o poniedziałek, była to świetna okazja, żeby zwiedzić wulkany. Łącznie w ten weekend przejechaliśmy ponad 1200 km. W sobotę pojechaliśmy do parku Egmont (Egmont National Park). Po drodze zatrzymaliśmy się w bardzo malowniczej miejscowości Wanganui.
Wanganui

W parku Egmont naszym celem była Mt Taranaki (nazywaną też Mt Egmont) - jest to niezwykle malowniczo położony wulkan o wysokości 2518 m.n.p.m, leżący na cyplu, zaledwie kilkanaście kilometrów od Morza Tasmana.


Mount Taranaki (Mount Egmont)

Na noc zatrzymaliśmy się w gospodarstwie agroturystycznym - była to świetna okazja do poznania niesamowitych ludzi. Surfera jeżdżącego po Nowej Zelandii furgonetką zaadoptowaną na sypialnię, zatrudniającego się, tam gdzie są dobre fale do surfowania. W gospodarstwie zatrzymał się z intencją znalezienia pracy u gospodarza. Poznaliśmy też Szkota, który od dwóch lat zamieszkuje Nową Zelandię i pracuje jako listonosz. Ciekawą osobą jest również farmer - właściciel gospodarstwa w którym zamieszkiwaliśmy.

Olek gania świnki

My i nasze lokum w tle

Zanim zaszło słońce postanowiliśmy jeszcze wykorzystać czas i zrobić krótką trasę - wybraliśmy się na krótki spacer na East Egmont na wysokości ponad 900m.n.p.m.

Spowite chmurami Mount Taranaki, widok z East Egmont

Mt Taranaki, na szlaku

W niedzielę wyruszyliśmy na wycieczkę wokół wulkanu - widoki były niesamowite! Z jednej strony zaledwie kilkanaście kilometrów od nas wierzchołek wulkanu a z drugiej, kilkaset metrów od drogi, morze. Coś niesamowitego!

Mt Taranaki

Jedna z wielu mijanych po drodze plaż surferów

Po drodze jeszcze raz wjechaliśmy kilkaset metrów na zbocze wulkanu, żeby obejrzeć wodospady Dawson Falls.

Mt Taranaki, Dawson Falls

Następnie wyruszyliśmy do miejscowości, która nosi głupią nazwę: National Park i znajduje się na obrzeżach parku Tongariro. Niestety, GPS poprowadził nas trasą na której byliśmy zmuszeni ponad 100km jechać szutrem. Dyskomfort jazdy po takiej nawierzchni został zrekompensowany niesamowitymi widokami oraz uczuciem znajdowania się naprawdę w dziczy.
W poszukiwaniu wodospadu

W poszukiwaniu wodospadu


Przespaliśmy się w schronisku, które miało trochę charakter schroniska górskiego. Następnego dnia moim celem było zdobycie wulkanu, który odgrywał we władcy pierścieni rolę Mount Doom (to się chyba tak nazywało - nie chcę wyjść na laika, nie jestem zbytnim znawcą i fanem ani tej książki ani filmu). Dorotę i Olka zostawiłem w pobliskiej miejscowości Turangi a sam wyruszyłem na szlak przeznaczony na około 7 godzin - Tongariro Alpine Crossing. Jest to chyba najbardziej znany w Nowej Zelandii szlak pieszy. Prowadzi koło wodospadów, dymiących kraterów wulkanów. Niesamowite!

Krater buchający parą

Niestety, pogoda nie dopisała - po około 3 godzinach wędrówki dopadł mnie deszcz i straszny wiatr, wokół mnie zaczęły kłębić się gęste chmury, więc stwierdziłem, że dalsza wędrówka nie ma sensu i zawróciłem. W najbliższy weekend jedziemy jeszcze raz próbować zdobyć ten szlak. Tym razem jedzie z nami Paweł i prawdopodobnie mi przyjdzie zostać z Olkiem a na trasę wyruszą Dorota i Paweł.

Wracaliśmy niezwykle malowniczą, prowadzącą przez stepy trasą Desert Road. Więcej zdęć umieściłem na picasie: http://picasaweb.google.pl/daugustynowicz/MtTaranakiTongariro#

Widok z Desert Road

piątek, 16 stycznia 2009

Gardens Magic

Hej!
Ten tydzień upłynął nam bardzo przyjemnie. W ciągu dnia odwiedzałam z Olkiem różne przybytki zabawy, place zabaw i Te Papa Museum, gdzie bezskutecznie próbowałam zachęcić go do zaangażowania się w produkcję ludowych ozdób do włosów. Odkryliśmy też Capital E - wspaniałe miejsce, gdzie jest dużo dzieci i dużo zabawek, a w piwnicy mnóstwo bębenków. Prowadzą warsztaty perkusyjne, na które raz poszliśmy, ale Olek trochę się bał hałasu.


Pogoda była całkiem ładna, nawet chwilami było gorąco (w Melbourne nasi przyjaciele akurat cieszyli się (?) upałami do 40 stopni), więc dużo czasu spędziliśmy tez na placu zabaw z Olkiem i Asią oraz rytualną już niemal kawą ze Starbucksa.
Natomiast kilka wieczorów spędziliśmy w Ogrodzie Botanicznym, gdzie przez całe lato trwa cykl koncertów Gardens Magic. Koncerty są przeróżne i te które widzieliśmy nam się podobały, ale warto przyjść wieczorem do Ogrodu również ze względu na niezwykłą atmosferę. Mnóstwo ludzi, klimat piknikowy, koce, jedzenie, wino, dzieciaki tańczące boso pod sceną... No i przede wszystkim ogród jest przepięknie oświetlony i cały w bańkach mydlanych produkowanych przez maszynę zawieszoną na drzewie. Kiedy się ściemnia, robi się po prostu bajkowo, tym bardziej że sam ogród jest pieknie położony na górze i pełen uroczych zakątków, takich jak staw z kaczuszkami. Poniżej kilka zdjęć, których dumnym autorem jest Dawid :)


* Sponsorem dzisiejszego wpisu jest Starbucks*

poniedziałek, 12 stycznia 2009

Taupo, Rotorua, Wai-O-Tapu

Postanowiliśmy nieco zintensyfikować zwiedzanie północnej wyspy - zostało nam już niewiele czasu do końca pobytu w Wellington. W ostatni weekend wyruszyliśmy na wycieczkę z Olkiem i Dorotką oraz naszymi przyjaciółmi Pawłem i Karolem.

Najpierw pojechaliśmy nad znajdujące się w kraterze wulkanu jezioro Taupo.
W tle jezioro Taupo

Tam z Pawłem skoczyliśmy na bungy (pisownia nowozelandzka) z wysokości 47 metrów do rzeki.

Po skoku – Karol, Paweł i Dawid jako Boraty

Kilka zdjęć (zrobionych przez organizatorów) dodałem na Picasę:
http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/20090110TaupoBungy#



Mój skok uwieczniony na filmie

Potem pojechaliśmy 80km na północ do miejscowości Rotorua gdzie noc spędziliśmy w hostelu. Po drodze zatrzymaliśmy się nad wodospadem.



Rotorua, jak i cała jej okolica strasznie śmierdzą siarkowodorem. Dziwne, ale to strasznie przyciąga turystów. Okolice Rotorui przypominają nieco piekło - wszędzie unosi się para gejzerów i okropny smród siarki. Ziemia jest w tęczowych kolorach - od zielonego do czerwonego. Niesamowite

W niedzielę z Rotorui pojechaliśmy do parku Wai-O-Tapu, gdzie najpierw obejrzeliśmy wybuch gejzera. Pracownik parku codziennie o 10 rano wrzuca to krateru kawałek jakiegoś minerału (ponoć w całości biodegradowalnego) który wywołuje erupcję. Potem wybraliśmy się na spacer pomiędzy piekielnymi kraterami, parującymi jeziorami wypełnionymi śmierdzącym błotem. Krajobraz piekielny. Niesamowite!





Gejzer



Wracając do Wellington nieco zboczyliśmy z drogi i ostatni fragment przejechaliśmy przecudnymi wąskimi, krętymi drogami. Nowa Zelandia jest naprawdę niesamowita!


Więcej zdjęć możecie obejrzeć w naszej galerii: http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/TaupoWaiOTapu

Witajcie w nowym roku

Witajcie!
Wszystkim naszym czytelnikom życzymy wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku. To jest taki spóźniony wpis świąteczno-sylwestrowy ;). 21 grudnia wróciliśmy z Wellington do Melbourne, żeby Święta spędzić w gronie naszych przyjaciół. Wigilia odbyła się u Ludwiki i Marcina, którym bardzo chcielibyśmy podziękować za świetną organizację - każdy z nas miał za zadanie przygotowanie trzech potraw świątecznych, więc ostatnie 3 dni przed Wigilią spędziliśmy intensywnie pracując. Wszystkim: Magdzie, Mateuszowi, Ani, Pawłowi (który wystąpił w dwóch rolach - jako Paweł i Mikołaj), Ludwice, Marcinowi, Nicole i Ericowi, a także dzieciakom: małej i dużej Zuzi i Lii chcieliśmy podziękować za stworzenie naprawdę cudownej, ciepłej świątecznej atmosfery oraz przepysznych świątecznych potraw. I oczywiście cudownych prezentów.

Paweł pod postacią Mikołaja, Olo i Dorotka

Olek i prezent dla Olca (Śliczne opakowanie zrobione przez Nicole)


Dorotka, Marcin, Ludwika, Zuzia, Nicole i Lia


Pomiędzy pierwszy i drugi dzień świąt spędziliśmy korzystając fantastycznej pogody - na spacerach oraz na plaży. Byliśmy także w parku na urodzinowym grillu Ludwiki.

W parku

Sylwester postanowiliśmy spędzić korzystając z fantastycznej pogody w plenerze – wieczór sylwestrowy spędziliśmy razem z Magdą, Mateuszem, Anią i Pawłem. W Melbourne było wiele możliwości zabawy w plenerze. Do godziny 10 wieczór byliśmy w Alexandra Gardens, gdzie odbywała się impreza specjalnie dla dzieci.

Na scenie psychodeliczny Mr Happy

Ulice Melbourne były pełne ludzi - jakby całe miasto bawiło się właśnie w ten sposób.

Miasto się bawi

Przeprawa przez most



Północ

O godzinie 9 wieczorem czasu Melbourne, kiedy to na południku 0 wypadł nowy rok, odbył się huczny pokaz sztucznych ogni. Potem postanowiliśmy się przenieść najpierw do nas, a potem do Pawła, skąd był świetny widok na sztuczne ognie dzielnicy Doclands, oraz na białą dyskotekę - ponad 30 tysięcy ludzi na stadionie Telstra Dome ubranych na biało.

Będąc w Melbourne skorzystaliśmy także z okazji obejrzenia miasta z tarasu wieżowca Eureka Tower – najwyższego budynku w mieście.

Widok na centrum z Eureka Tower

Do Wellington wróciliśmy 5go stycznia, gdzie od razu chłodniejszy niż w Australii klimat przypomniał o sobie.

poniedziałek, 15 grudnia 2008

Stara Rura i Castlepoint



Ostatnio przez nasz pobyt w Nowej Zelandii przegapiliśmy ważne wydarzenie sportowe – Międzynarodowe Mistrzostwa w Piłce Nożnej Bezdomnych. Polska drużyna sobie świetnie radziła – Australię pokonaliśmy 6:5 a Nową Zelandię pogromiliśmy aż 7:0. Tabela wyników dostępna jest na stronie: http://www3.homelessworldcup.org/
Relacje możecie przeczytać i obejrzeć na blogach naszych przyjaciół, którzy mieli szczęście dopingować naszych dzielnych bezdomnych:
W ten weekend wypożyczyliśmy samochód i pozwiedzaliśmy okolice Wellington. Tym razem trafiła nam się Toyota Corolla. Samochód niby w porządku, ale trochę mu brakuje do poprzednio wynajmowanej Toyoty Camry – poprzeczka została podniesiona tak wysoko, że bardzo trudno nam będzie w Polsce z powrotem przyzwyczaić się do jazdy Skodą Felicią - do niedawna najlepszym samochodem na świecie :-).

W sobotę pojechaliśmy krętą Rimutaka Road jakieś 80 km na wschód od Wellington do Waiohine Gorge - części parku Tararura.


Jechaliśmy cudowną drogą zboczami gór, przez malownicze okolice – najbardziej kręty i trudny, pięćdziesięcio kilometrowy fragment trasy pokonywaliśmy przez grubo ponad godzinę. Kolega Paweł, który na tym odcinku skasował motocykl i cudem sam ocalał ,twierdzi, ze gdy jeszcze był szczęśliwym posiadaczem motocykla, odcinek ten pokonywał dużo szybciej. Ponieważ droga w większości była położona nad bardzo wysoką przepaścią i była bardzo niebezpieczna, woleliśmy z Pawłem się nie mierzyć.

Kręta droga zboczami gór

Po drodze przejeżdżaliśmy przez bardzo malownicze, małe miejscowości. Jak na przykład Greytown, gdzie zatrzymaliśmy się na drugie śniadanie.

Pod sklepem z antykami w Greytown

Na początku wyprawy czekała nas przeprawa przez zbudowany w zeszłym roku, wiszący nad rzeką most. Przejście przez niego było dosyć stresujące – most jest długi, wąski, położony wysoko nad rzeka i strasznie się buja. Nie sprawiał wrażenia stabilnego.

Stresująca przeprawa przez most

Potem wspięliśmy się na wysokość około 850m.n.p.m. – sporą cześć trasy Olek przeszedł na własnych nogach. I zszedł – cały w błocie, bo droga była bardzo śliska i błotnista. Idąc na górę (a szliśmy dość długo) wyprzedził nas tylko jeden człowiek. W drodze powrotnej minęliśmy grupę dwuosobową i pięcioosobową. Było naprawdę pusto.



Następnego dnia pojechaliśmy na wschodnie wybrzeże – do leżącego około 160 km od Wellington Castlepoint.

Tam podziwialiśmy cudownie położoną latarnie.



W pobliżu latarni jest zatoka, w której pływają surferzy.



Doskonałym miejscem do podziwiania ich popisów jest położony nad zatoką szczyt. Miejsce to zrobiło na nas niesamowite wrażenie.

Obcięta góra...

...i widok z podejścia na nią na surferów


W drodze do i z Castelpoint mijaliśmy pasące się na łąkach, budzące w nas bardzo ciepłe skojarzenia, owce (pamiętacie film Woody’ego Allen’a?). Owce są jednym z najważniejszych źródeł dochodu Nowej Zelandii – statystycznie na jednego mieszkańca Nowej Zelandii przypada 20 owiec.

Pozujące Dorotce owieczki

Owce pasące się na górskim zboczu

Więcej zdjęć z naszej wycieczki możecie obejrzeć na naszej galerii na Picasa: http://picasaweb.google.pl/daugustynowicz/20081214WaiohineGorgeTararuraCastlepoint#

W najbliższą sobotę wracamy na święta do Melbourne. Do Nowej Zelandii znowu wracamy 5go stycznia... już trudno powiedzieć gdzie wracamy a gdzie wyjeżdżamy.