Hello, mówi Olek

Gravity Canyon wielki powrót

2009-03-14T18:56:00.002+11:00

Nie stało się tak, jak zapowiadałem w poprzednim poście - w sobotę nie pojechaliśmy na bungy, bo nie udało nam się wynająć samochodu. Sprawdziliśmy w Avis i Apex i wszystkie auta były zajęte. Pojechaliśmy więc z Pawłem i Drew następnego dnia, w niedzielę. Było świetnie! Co prawda na bungy skoczyli tylko Paweł i Drew - Dorota została w Melbourne i nie miałem dla kogo się popisywać ;) . Skoczyłem za to na Giant Swing - zabawa okazała się równie emocjonująca, lub nawet bardziej niż bungy. W przypadku skoku na bungy najtrudniejesze jest przełamanie się i dobrowolne rzucenie się w przepaść. W skoku na Swing moment swobodnego lotu jest dłuższy, i się to spadanie naprawdę czuje.

Tutaj jest wideo:

Dzisiaj wróciliśmy z tygodniowej wyprawy campervanem po Tasmanii - wycieczka udała się rewelacyjnie i wkrótce zamieszczę relację.

Podsumowanie ostatnich trzech tygodni

2009-02-28T09:49:00.006+11:00

Zakręcona dzielnica Fitzroy

Ponieważ trochę zapuściłem Bloga, w tym jednym wpisie postanowiłem trochę nadgonić i krótko opisać zeszłe 3 tygodnie, czyli czas po naszym powrocie z Nowej Zelandii do Melbourne. Krótko po powrocie postanowiliśmy wybrać się na wycieczkę rowerową. Sprzyjała temu umiarkowana pogoda, bo temperatura spadła poniżej 30 stopni (krótko przed naszym przyjazdem było ponad 40).

Na rowerach

W tygodniu wybraliśmy się z Marcinem, Michałem, Pawłem, Kubą, Mateuszem i Tomkiem na nocne obfotografowywanie Melbourne. Kilka zdjęć nawet mi się podoba :-)

Melbourne nocą.

Galeria ze zdjęciami jest tu:
http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/20090219MelbourneNoca#slideshow

Dorota wybrała się na wycieczkę do Port Melbourne. Nigdy tam nie byłem, ale zdjęcia z wycieczki Doroty zachęcają mnie, żeby się tam przejechać.

Port Melbourne

Tu jest cała galeria:
http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/PortMelbourne#slideshow/5305423909068166722

W weekend pojechaliśmy z Ludwiką, Sylwią, Dorotą, Zuzią, Tomkiem, Marcinem i Olkiem na wycieczkę. Najpierw w okolice Geelong do parku rozrywki Adventure Park. Tam pozjeżdżaliśmy na zjeżdżalniach wodnych, postrzelaliśmy z łuku, dzieciaki miały okazję poprowadzić samochody elektryczne. Było super. Potem pojechaliśmy do Point Lonsdale, gdzie chwilę poleniuchowaliśmy nad morzem.

Olek się wspina

Nasza wycieczka (na zdjęciu brakuje mnie i Tomka :-) )

Molo

Wycieczka była naprawdę super. Następnego dnia wyleciałem, tym razem niestety sam, na 2 tygodnie do Nowej Zelandii. Na ten weekend mieliśmy z Drew i Karolem zaplanowane pokonanie szlaku Tongariro Crossing, ale niestety fatalna pogoda pokrzyżowała plany. Zamiast tego za pół godziny wyruszamy z Drew i Pawłem do Gravity Canion skoczyć na bungy. Wiem, już tam skakałem, ale to naprawdę fajne i wciąga :-)

Nowa Zelandia - południowa wyspa, część III

2009-02-26T19:31:00.009+11:00

I znowu trochę zapuściłem się z aktualizacją bloga i zaległości się narobiły. Z południowej wyspy wróciliśmy ponad 2 tygodnie temu, ja jeszcze nie dokończyłem opisu wycieczki a od czasu naszego powrotu wydarzyło się parę ciekawych rzeczy, które postaram się streścić w następnym wpisie (mój ponowny wylot do Nowej Zelandii, próba fotografowania Melbourne w Nocy, wyjazd do Adventure Park i Point Lonsdale, wycieczka rowerowa...). Tymczasem w telegraficznym skrócie postaram się opisać do końca naszą wyprawę na południową wyspę.

Droga do Christchurch
Kolejnego dnia czekała nas przeprawa z zachodu wyspy na wschód, przez wzbudzającą zachwyt wielu turystów centralną część wyspy. Do Christchurch postanowiliśmy pojechać przez słynne Arthur's Pass. Niestety, tego dnia pogoda nam nie dopisała i obfotografowywane wielokrotnie na użytek albumów i przewodników widoki były przesłonięte chmurami. Mimo tego droga zrobiła na nas wrażenie.

Arthur's Pass

Jechaliśmy cały dzień aż wieczorem dojechaliśmy do Christchurch

Christchurch

Miasto nie wywarło na nas specjalnego wrażenia, ot takie duże jak na nowozelandzkie warunki miasto (350 tysięcy mieszkańców). Zjedliśmy pizzę, przespaliśmy się w hostelu i wyruszyliśmy znowu - z powrotem na zachodnią część wyspy, a dokładnie na północno-zachodnią, do Nelson.

Droga z Christchurch do Nelson
Tym razem pogoda nam dopisała i mogliśmy podziwiać Lewis Pass w pełnej krasie.

Lewis Pass Rd.

Zatrzymaliśmy się w Buller Gorge, żeby zobaczyć najdłuższy most wiszący w Nowej Zelandii i zafundować Olkowi namiastkę sportu ekstremalnego. Taki kilkudziesięciometrowy zjazd czymś w rodzaju Flying Foxa :-)

Buller Gorge

Buller Gorge Cometline

Nelson i Abel Tasman
Wieczorem dojechaliśmy do Nelson, gdzie postanowiliśmy spędzić 2 kolejne noce i wypocząć w parku Abel Tasman. Następnego dnia pojechaliśmy do osławionego, przyciągającego rzesze turystów parku Abel Tasman. Jest to jeden z najmniejszych parków w Nowej Zelandii, ale mimo tego cieszy się ogromną sławą. Turystów przyciągają błękitne, być może kiedyś zaciszne zatoki. Kursują tam tzw. taksówki wodne - wykupuje się bilet na jedną z plaż i taka taksówka nas tam wywozi i potem odbiera o wyznaczonej godzinie. My za radą pani w recepcji zdecydowaliśmy się na spędzenie dnia w Bark Bay.

Water Taxi

Bark Bay

Rejs motorówką bardzo mi się spodobał - Olkowi wręcz przeciwnie :-) Motorówka bardzo skakała na morskich falach i nawet osobie bez choroby morskiej po chwili mogło się zrobić bardzo niedobrze.

Wieczorem w Nelson spędziliśmy bardzo miły wieczór z Pawłem.

Droga do Picton i rejs promem
Następnego dnia rano wyruszyliśmy do Picton, skąd wieczorem odpływał nasz prom do Wellington. Do Picton pojechaliśmy alternatywną, bardzo malowniczą trasą. Zboczyliśmy na Kanepuru Rd, żeby obejrzeć fiordy.

W drodze do Picton

Nasz prom

Rejs promem był fantastyczny i oglądanie z jego pokładu fiordów zrobiło na nas ogromne wrażenie. Prom był świetnie wyposażony: bar, restauracja, kino, plac zabaw dla dzieci, salon gier... Po spędzeniu dłuższej chwili na tarasie widokowym z przyjemnością odpoczęliśmy w barze :-)

Rejs Promem

Noclegu w Wellington użyczył nam pod swoją nieobecność w mieszkaniu Paweł, któremu jesteśmy za to bardzo wdzięczni. Stokrotne dzięki! Następnego dnia wróciliśmy nieco stęsknieni za wielkomiejskim życiem do Melbourne. Szczęśliwie ominęła nas fala upałów, bo jak przyjechaliśmy było już tylko około 25 stopni, a jeszcze 2 dni przed naszym przyjazdem ponad 45. Była to jedna z naszych bardziej udanych wycieczek.

W tym albumie możecie znaleźć więcej zdjęć z parku Abel Tasman, drogi do Picton i rejsu promem: http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/NowaZelandiaSouthIslandCzIIIAbelTasmanQueenCharlotteDrFerry#

W tym albumie: http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/NowaZelandiaSouthIslandCzIIQueenstownWestCoastCanterbury# pod zdjęciami z Pancace Rocks możecie zobaczyć zdjęcia z Queenstown i centralnej części wyspy

Nowa Zelandia – południowa wyspa, część II

2009-02-17T23:35:00.002+11:00

W drodze do Queenstown

Z Te Anau wyruszyliśmy znowu najwcześniej jak tylko się nam udało, czyli o 9tej rano. Tego dnia mieliśmy zaplanowany najdłuższy kawałek wycieczki. Przejechaliśmy tego dnia prawie 500km – jak na Nową Zelandię, to bardzo dużo. Drogi tam są bardzo kręte, w dużej części górskie. Do tego najliberalniejszym ograniczeniem na Nowo Zelandzkich drogach jest 100km/h. I lepiej dozwolonych prędkości nie przekraczać, bo radary są tam dużo skuteczniejsze niż w Polsce i zza każdego zakrętu może wyjechać radiowóz a wszystkie radiowozy mają tam zainstalowane z przodu urządzenia pomiarowe i policjant nie musi niczego udowadniać. W tym wypadku w domyśle zawsze ma rację. Za przekroczenie dozwolonej prędkości o 30km/h zabierane jest prawo jazdy. Raczej wszyscy na drodze przestrzegają przepisów… no, może poza motocyklistami, ale akurat ta grupa kierowców wszędzie lubi ryzyko.

Pierwszą rzeczą która nas tego dnia urzekła to droga nad jeziorem Wakatipu w okolicach Queenstown.

Jezioro Wakatipu

Naprawdę boskie. Samo osławione Queenstown, do którego wpadliśmy przejazdem nie zrobiło na nas oczekiwanego wrażenia… ot, takie Las Vegas dla back packers’ów. Strasznie tłoczno, nad miastem wciąż krążą samoloty z ludźmi chętnymi wrażeń dostarczanymi przez skydiving. Wszędzie atmosfera totalnej komercji, rafting, bungy, skydive, paraglade, jet boating i co tam jeszcze w tej kategorii wymyślono. I oczywiście te wszystkie rozrywki kosztują dużo więcej niż wszędzie indziej. Bo to Queenstown.

Jeziora Hawea i Wanaka. Na północ od Queenstown

Czym prędzej opuściliśmy Queenstown i pojechaliśmy dalej na północ fantastyczną górską drogą.

Droga prowadząca na północ z Queenstown

Po ponad stu kilometrach dotarliśmy nad Lake Hawea, gdzie postanowiliśmy zażyć kąpieli. Woda była nieco zimna, ale za to krystalicznie czysta – w miejscach, gdzie nie sięgałem nogami dna, było ono wyraźnie widoczne. Do tego te góry wyrastające wprost z jeziora i spokój.

Kąpiel w jeziorze Hawea

Przez następnych kilkadziesiąt kilometrów jazdy szczęka moja prawie sięgała siedzenia. Takie wrażenie zrobiła na mnie droga prowadząca nad brzegiem jeziora Hawea a później Wanaka.

Potem w parku Mt Aspiring zrobiliśmy krótką przerwę na obejrzenie Blue Pools – bardzo malownicze, położone w górach zagłębienia w rzece.

Blue Pools

Dalej drogą czasem zbliżającą kilkanaście metrów do morza Tasmana dojechaliśmy do miejsca naszego noclegu – miejscowości Fox Glacier.

I tu niemiła niespodzianka – schronisko w którym spaliśmy w miejscowości Fox Glacier to jakaś pomyłka. Było to kilka pokoi przylegających do knajpy, brudno i nieprzyjemnie. Jako oświetlenie służyła żarówka wisząca na kablu. Cóż, ale cena była bardzo konkurencyjna (około 50 dolarów nowozelandzkich, czyli jakieś 90 zł za noc). Po spędzeniu tam nocy z ulgą wyruszyliśmy dalej.

Fox Glacier i Lodowiec Franciszka Józefa

Głównymi atrakcjami regionu były dwa lodowce: osławiony lodowiec Franciszka Józefa i nieco mniejszy, ale naszym zdaniem ładniejszy oddalony kilkadziesiąt kilometrów dalej lodowiec Fox Glacier. Lodowce te można zwiedzać na różne sposoby: podejść do nich we własnym zakresie (tą opcję wybraliśmy), wybrać się na zorganizowaną wycieczkę i wspiąć się na nie lub podlecieć do tychże lodowców helikopterem lub małym samolotem (jest nawet nieco droższa opcja z lądowaniem). Ponieważ tego dnia było bardzo pochmurnie z opcji samolotu lub helikoptera zrezygnowaliśmy. Obejrzeliśmy lodowce z odległości i zrobiły na nas ogromne wrażenie.

Lodowiec Franciszka Józefa

W drodze spod lodowca

Paparoa, Pancake Rocks i nasz kolejny nocleg

Po obejrzeniu lodowców pojechaliśmy przecudowną drogą dalej na północ. Droga na początku wiła się pośród gór, z których spływały wodospady. Potem droga ta prowadziła nad morzem Tasmana i moim zdaniem pod względem urokliwości przewyższała osławioną, australijską Great Ocean Road. Dotarliśmy do parku Paparoa, w którym główną atrakcją są znajdujące się w miejscowości Punakaiki wyrzeźbione przez ocean skały Pancake Rocks.

Pancake Rocks

Była to końcówka dnia, więc po krótkim spacerze wyruszyliśmy do miejsca naszego noclegu – farmy położonej 2 kilometry na północ od Charleston. Jest to bardzo zaciszne miejsce. Na farmę wjeżdża się parę kilometrów szutrową, nieco mroczną drogą, przy której stoją stare, rozgruchotane maszyny rolnicze. Sama farma też wygląda nieco mrocznie, ale zostaliśmy bardzo mile zaskoczeni.

Gospodarz okazał się być niezwykle interesującą osobą. Całe swoje życie poświęcił podróżom i dom w środku przypominał jakieś wypełnione pamiątkami z całego świata muzeum Tonego Halika. I jak sam gospodarz stwierdził, niewiele jest miejsc na globie w których nie był, a jednym z tych nielicznych miejsc jest Polska. Przyczyną okazały się problemy oraz koszty związane z otrzymaniem na początku lat 90tych polskiej wizy (mimo, że kilkakrotnie gościł w Czechach). Oprócz nas gościem na farmie był pewien amerykański młodzieniec, któremu ta atmosfera tak się spodobała, że w tym miejscu zasiedział się, o ile go dobrze zrozumieliśmy, 2 miesiące. Wspólnie z gospodarzem oraz kolegą z USA obejrzeliśmy Harrego Pottera, porozmawialiśmy i przy płaceniu za nocleg spotkała mnie kolejna miła niespodzianka – gospodarz mi zwrócił prawie połowę opłaconej kwoty i dorzucił pluszową maskotkę kiwi, w której Olek się zakochał :-)

Zdjęcia z tej części wycieczki, oraz z drogi do Christchurch znajdziecie w naszej galerii na picasie

Nowa Zelandia – południowa wyspa, część I

2009-02-16T22:50:00.005+11:00

Postanowiłem się w końcu zabrać za zaległy opis naszej wyprawy na południową wyspę. Wycieczka była przednia! Może na początku parę faktów w liczbach :-)

Jeśli liczyć lot z Polski do Australii jako jeden lot, to Olek właśnie miał swój jubileuszowy, dziesiąty, lot samolotem :-) Nieźle jak na dwulatka, nie?
W ciągu tygodnia przejechaliśmy samochodem 2547km
Na benzynę wydaliśmy łącznie około 320 nowozelandzkich dolarów (licząc po dzisiejszym, bardzo wysokim kursie dolara to jakieś 600 zł). Toyota Camry, która była naszym środkiem transportu na wycieczce, pali jak smok. Poza tym jeździliśmy głównie górskimi drogami.
Trzeciego skoku bungy nie było :-)

Przez prawie całą wycieczkę mieliśmy świetną pogodę – było słonecznie i całkiem ciepło. Tylko jeden dzień mieliśmy deszczowy i jeden pochmurny. W Nowej Zelandii taka pogoda nie zdarza się często. Ogromne szczęście mieliśmy na Fiordlandzie – jest to jedno z najwilgotniejszych miejsc na ziemi. Średnia roczna suma opadów wynosi tam 7200mm (dla porównania w Polsce jest to 600mm rocznie). W czasie naszej bytności w tym parku mieliśmy dwa słoneczne dni pod rząd.

Dzień 1 - Dunedin.

Naszą wyprawę rozpoczęliśmy w Dunendin, gdzie dolecieliśmy z Wellington - miejscowości znajdującej się na południowo-wschodnim krańcu południowej wyspy. Tego dnia mieliśmy w planach dojechanie do Te Anau, więc Dunedin i okolice Dunedin zwiedziliśmy bardzo pobieżnie. Miasto ma charakter kojarzący się z miastami w Szkocji – wyraźnie nawiązują do tego kamienne budynki w centrum. Zresztą akurat jak przyjechaliśmy do centrum odbywał się tam bardzo malowniczy protest przeciw czemuś tam. Na czele demonstracji szła ludowa kapela szkocka przebrana w kitle, grająca na kobzach.

Manifestacja przeciw czemuś

Zjedliśmy, bardzo obiegowo zwiedziliśmy centrum i pojechaliśmy na krótką objazdówkę wokół cypla Otago Penisula znajdującego się w pobliżu miasta. Z gór na tym cyplu rozciąga się piękny widok na miasto.

Widok z Otago Penisula

Ponieważ się spieszyliśmy zrezygnowaliśmy z kilku atrakcji, oferowanych w tym regionie: zwiedzenie zamku zbudowanego na modę szkocką (pomyśleliśmy sobie, że podobne zamki możemy zobaczyć przy okazji będąc w Szkocji), oraz rejs statkiem mający na celu oglądanie ptactwa (wiecie, jaki stosunek do ptactwa ma Dorota).

Z Dunedin wyruszyliśmy około 300 km na zachód do Te Anau, miejscowości znajdującej się na skraju parku Fiordlands. Tam postanowiliśmy spędzić 2 kolejne noce.

Wieczór w Te Anau

Na nocleg w Te Anau, podobnie jak w pozostałych miejscach na tej wycieczce, zdecydowaliśmy się w schronisku – na tej wycieczce na nowo odkryłem urok schronisk: młodzieżowej atmosfery, możliwości poznania bardzo ciekawych ludzi, przespania się w ciasnym pokoju pozbawionym większych wygód, oraz oczywiście niezwykle konkurencyjnej ceny w stosunku do moteli. Akurat to schronisko należało do YHA, więc się nie obawialiśmy o standard i faktycznie, poza absurdalnie ciasnym pokojem dyskomfortów nie było :-)

Dzień 2, Milford Sound

Następnego dnia wyjechaliśmy do Milford Sound – oddalonej około 120km od Te Anau przystani. Wyruszyliśmy tam z samego rana, przed 9tą, ale pokonanie tych 120km zajęło nam prawie do godziny 12. Droga tam była bardzo kręta i ciasna. Po drodze zrobiliśmy sobie też kilka przystanków, żeby pozachwycać się widokami, jakich do tej pory nigdy w życiu nie widziałem. Kraina ta wygląda niesamowicie bajkowo – zielono, w koło wysokie wodospady. Niesamowite.

Droga do Milford Sound

Olek przy Mirror Lakes

Mirror Lakes

W parku Fiordlands rezydują ogromne, wredne papugi o nazwie kea. Jest to jedyny na świecie górski gatunek papugi. Ptaki te bez strachu podchodzą do ludzi, wyrywają anteny z samochodów, dziobem przebijają opony i obuwie zostawione pod namiotem. Nam kea usiadła na dachu samochodu i naprawdę ciężko ją było przepędzić. Trącałem patykiem aż w końcu niechętnie odleciała :-)

Kea na naszym aucie

Do Milford Sound dojechaliśmy przed godziną 12 i ledwo zdążyliśmy na trzygodzinny rejs statkiem, na który mieliśmy wcześniej wykupiony bilet :-) Wypłynęliśmy, żeby obejrzeć fiordy z zatoki, skąd widok jest, jak osobiście się przekonaliśmy, najpiękniejszy. Te widoki masywnych ogromnych gór, wyrastających prosto z wody, po których zboczach spływają liczne wodospady, to jest coś, czego żadne zdjęcia (a przynajmniej moje) nie oddadzą – myślałem, że takie rzeczy istnieją tylko w bajkach.

Statek podpływa pod wodospad

Wpływamy pod wodospad

Statek podpłynął pod jeden z licznych wodospadów, po drodze delfiny bawiły się ścigając się ze statkiem, pływając pod jego pokładem i skacząc wokół niego.

Delfin

Po rejsie wracaliśmy niespiesznie, zatrzymując się jeszcze w paru miejscach w parku. Niestety, z wielkim żalem następnego dnia wyjeżdżaliśmy z parku, a szkoda, bo w samym parku Fiordlands można byłoby spędzić miesiąc, albo i dłużej – to najbardziej niesamowite miejsce jakie widziałem w Nowej Zelandii.

Więcej zdjęć z tej części wycieczki możecie obejrzeć w naszej galerii na picasie.

Wróciliśmy do Melbourne

2009-02-08T21:17:00.002+11:00

Ostatni tydzień spędziliśmy szwendając się po południowej wyspie Nowej Zelandii - było naprawdę niesamowicie. To co tam widzieliśmy, to chyba najpiękniejsze rzeczy jakie kiedykolwiek do tej pory mogliśmy oglądać. Ponieważ temat wymaga dłuższego opracowania, opis naszej wycieczki pojawi się wkrótce.
3 godziny temu wróciliśmy do Melbourne. Będziemy bardzo bardzo tęsknili za Nową Zelandią. Dziękujemy wszystkim naszym przyjaciołom, których tam poznaliśmy i mam nadzieję, że wkrótce się spotkamy (najprawdopodobniej w Polsce :-) ).

Tongariro Alpine Crossing

2009-01-27T21:10:00.007+11:00

I znowu mieliśmy fantastyczny weekend na północnej wyspie Nowej Zelandii. Udaliśmy się z naszym przyjacielem Pawłem na wycieczkę do parku Tongariro, żeby jeszcze raz zaatakować szlak Tongariro Alpine Crossing. Tym razem pogoda nam dopisała i wyprawa zakończyła się ogromnym sukcesem. Tradycyjnie wyruszyliśmy w sobotę z samego rana (pobudka przed 7 rano). Ponieważ zaplanowaliśmy ten weekend jako weekend sportów ekstremalnych, za namową Pawła zdecydowaliśmy się na samochód z manualną skrzynią biegów – okazało się, że przestawienie się na zmianę biegów inną ręką niż zwykliśmy to robić nie jest aż takie trudne.

Też za namową Pawła, Dawid zdecydował się znowu na skok na bungy – tym razem z wysokości 80 metrów w Gravity Canyon. Jeśli ktoś jest dociekliwy, jak to wyglądało, to może poszukać filmów z naszych skoków na youtube – ponieważ przeznaczone są dla dorosłego widza i to ze specyficznym smakiem, Dorota zabroniła umieszczać linka do nich na blogu. Ciekawostką jest, że przy obsłudze skoków, poza gościem na pontonie, pracowały same dziewczyny.

Stąd skakaliśmy

Prosto czwórkami do nieba szli…

Dyndam…

Więcej zdjęć jest w galerii tutaj: http://picasaweb.google.pl/daugustynowicz/20090124GravityCanyonBungy#

Do hostelu dotarliśmy wieczorem, więc już tego dnia nie mieliśmy okazji wyjść na szlak. Jednak ponieważ pogoda naprawdę dopisała po drodze oglądaliśmy fantastyczne krajobrazy.

Mt Ngaurahoe

Najpiękniejszy widok na świecie…

Pojechaliśmy do miejscowości National Park do tego samego schroniska w którym spaliśmy w zeszłym tygodniu. Schronisko w którym spaliśmy jest naprawdę świetnie wyposażone – wielki telewizor plazmowy na którym tego dnia co przyjechaliśmy wyświetlany był oczywiście Władca Pierścieni, kuchnia, bar, internet, na podwórku wanna z bąbelkami (tzw. Spa). Coś innego niż to, co do tej pory znałem jako schronisko.

W niedzielę z samego rana wyruszyliśmy na szlak. Dawid z Olkiem poszli w swoim tempie, a Dorota z Pawłem postanowili pokonać cały szlak.

Nasza-Trasa

Więcej na temat samego szlaku możecie przeczytać i zobaczyć tutaj: http://www.tongarirocrossing.org.nz

Szlak Tongariro Alpine Crossing w wersji podstawowej ma 18,5 kilometra, ale można go sobie urozmaicić wspinaczką na wulkany Mt Tongariro i/lub znany z Władcy Pierścieni jako Mount Doom - wulkan Mt Ngaurahoe. Dorota z Pawłem zdecydowali się na zdobycie wyższego: Mt Ngaurahoe (2287m.n.p.m.). Na szlak wychodzi się z parkingu Mangatepopo, a kończy się na oddalonym o kilkadziesiąt kilometrów jazdy, parkingu na Ketetahi road. Trzeba więc sobie zorganizować transport - dojazdy oferowane są przez schroniska, albo tak jak w wypadku naszych dzielnych turystów trzeba dogadać się z mężem, aby czekał o wyznaczonej porze z drugiej strony szlaku.

Dawid i Olek wyruszyli w swoim tempie – udało im się dojść do wodospadów Soda Springs i stamtąd jeszcze kawałek się wspiąć na południowy krater. Nasz dzielny dwulatek sporą część trasy pokonał na swoich nogach, a część na tzw. barana (za barana oczywiście robił Dawid). Szczególnie go cieszyła samodzielna wspinaczka po skałach.

Pożegnanie Pawła i Dorotki

Kontemplacja przyrody

Soda Springs

Do samochodu Dawid i Olek wrócili około piątej po południu i pojechali do miejscowości National Park, gdzie zjedli obiad i czekali na wieści od naszych dzielnych traperów. Wieczorem Dawid z Olkiem pojechali do wyjścia ze szlaku, gdzie oczekiwali Pawła i Dorotki – Dawid miał nadzieję tam na spacer w górę rzeki, ale zmęczony Olek zasnął po drodze w samochodzie i nie udało się go obudzić. Dorota i Paweł ze szlaku wyszli po godzinie 21, czyli po zachodzie słońca – totalnie zmordowani, Dorota z pęcherzami na nogach, Paweł z potwornym bólem pleców.

Relacja Dorotki

Teraz ja muszę coś napisać o naszej wyprawie na Alpine Crossing. No – nie było lekko. Zaczęło się malowniczo i dość lajtowo pięknym spacerem do Soda Springs, gdzie pożegnaliśmy ostatni kibelek, z którego lekkomyślnie nie odwiedziłam. Potem nagle zrobiło się pod górę (ach, czemu w górach są góry :P), ale ciągle było nieźle. No i wyrosła przed nami Mt Ngaurahoe (czyli Mt Doom) w całej swej majestatycznej krasie.

Mount Doom (Mt Ngaurahoe)

Ponieważ mieliśmy niezły czas, pomyśleliśmy sobie, że podawany przez mapkę czas 1,5 godziny to dla jakichś mięczaków i my na pewno zrobimy ten szlak szybciej. Niestety nie wiedzieliśmy, dzielni traperzy, że na Mt Ngaurahoe wchodzi się zgodnie z zasadą “krok do przodu, dwa kroki w dół”. Podłoże po którym się idzie, czego nie widać ani na zdjęciach, ani z daleka, jest całkiem luźne (pył wulkaniczny), w dodatku cały czas jakieś kamienie latają koło głowy. Mi morale upadało, na szczęście Paweł je podtrzymywał i miałam okazję zobaczyć ogromny krater, dużo większy niż się spodziewałam i wspaniały widok ze szczytu.

Krater

To są zdjęcia z galerii Pawła, którą serdecznie polecam, ale uczciwie przyznaję, że niezupełnie zgodnie z prawdą jestem na nich zawsze na dwóch nogach. W rzeczywistości znaczną część trasy trzeba pokonywać na czworakach.

Za to zejście z góry poszło nam szybko, Paweł opracował sposób zjeżdżania z góry na nogach jak na snowboardzie. Ja trochę się bałam zbytnio rozpędzić, ale przyznaję, że w ten sposób można by być na dole bardzo szybko (niekoniecznie z wszystkimi zębami :P).

Acha, i buty górskie to nie jest wykreowana potrzeba! Nigdy by mi się tak nie przydały, a akurat ich nie miałam :(

Dalsza wędrówka wydała już nam się spacerkiem – przynajmniej ziemia nie uciekała spod nóg. Widzieliśmy przepiękny Czerwony Krater, Szmaragdowe Jeziora i Błękitne Jezioro – no, widoki zapierały dech. Zapach też… (siarkowodór)

Red Crater

Mount Doom (Mt Ngaurahoe) - na szczycie

Emerald Lake

Blue Lake (Te wai-whakaiata-o-te Rangihiroa)

Około 19 dotarliśmy do chatki – schroniska, gdzie wreszcie była toaleta, no i można było sobie uzupełnić wodę do picia – była to deszczówka, ale fajnie, że była. Droga z chatki na parking była już bardzo łatwa, ale dość długa. Ostatni kawałek, przez las, pokonaliśmy po ciemku. Mieliśmy nadzieję zobaczyć kiwi, ale niestety żadne nie wyszło do nas. No i wreszcie o 21 zobaczyliśmy samochód i zaniepokojonego Dawida. Zakwasy mam jeszcze dziś.

DZIĘKI CHŁOPAKI!!! BYŁO SUPER!!!!

Do domu dotarliśmy o godzinie drugiej rano – następnego dnia Dawid musiał wstać o siódmej rano, żeby odprowadzić samochód do wypożyczalni i pójść do pracy. Było naprawdę ciężko. Paweł zdecydował się na tzw. sickday’a.

Pełne galerie ze zdjęciami są w naszej galerii http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/20090126TongariroAlpineCrossing# i w galerii Pawła: http://picasaweb.google.com/p.savov/Tongariro# Polecamy!

Długi weekend - wyprawa do parku Egmont i Tongariro

2009-01-21T21:44:00.010+11:00

W zeszły weekend kontynuowaliśmy projekt cotygodniowych wypadów. Ponieważ ten weekend był wydłużony o poniedziałek, była to świetna okazja, żeby zwiedzić wulkany. Łącznie w ten weekend przejechaliśmy ponad 1200 km. W sobotę pojechaliśmy do parku Egmont (Egmont National Park). Po drodze zatrzymaliśmy się w bardzo malowniczej miejscowości Wanganui.

Wanganui

W parku Egmont naszym celem była Mt Taranaki (nazywaną też Mt Egmont) - jest to niezwykle malowniczo położony wulkan o wysokości 2518 m.n.p.m, leżący na cyplu, zaledwie kilkanaście kilometrów od Morza Tasmana.

Trasa z Wellington do parku Egmont

Mount Taranaki (Mount Egmont)

Na noc zatrzymaliśmy się w gospodarstwie agroturystycznym - była to świetna okazja do poznania niesamowitych ludzi. Surfera jeżdżącego po Nowej Zelandii furgonetką zaadoptowaną na sypialnię, zatrudniającego się, tam gdzie są dobre fale do surfowania. W gospodarstwie zatrzymał się z intencją znalezienia pracy u gospodarza. Poznaliśmy też Szkota, który od dwóch lat zamieszkuje Nową Zelandię i pracuje jako listonosz. Ciekawą osobą jest również farmer - właściciel gospodarstwa w którym zamieszkiwaliśmy.

Olek gania świnki

My i nasze lokum w tle

Zanim zaszło słońce postanowiliśmy jeszcze wykorzystać czas i zrobić krótką trasę - wybraliśmy się na krótki spacer na East Egmont na wysokości ponad 900m.n.p.m.

Spowite chmurami Mount Taranaki, widok z East Egmont

Mt Taranaki, na szlaku

W niedzielę wyruszyliśmy na wycieczkę wokół wulkanu - widoki były niesamowite! Z jednej strony zaledwie kilkanaście kilometrów od nas wierzchołek wulkanu a z drugiej, kilkaset metrów od drogi, morze. Coś niesamowitego!

Mt Taranaki

Jedna z wielu mijanych po drodze plaż surferów

Po drodze jeszcze raz wjechaliśmy kilkaset metrów na zbocze wulkanu, żeby obejrzeć wodospady Dawson Falls.

Mt Taranaki, Dawson Falls

Następnie wyruszyliśmy do miejscowości, która nosi głupią nazwę: National Park i znajduje się na obrzeżach parku Tongariro. Niestety, GPS poprowadził nas trasą na której byliśmy zmuszeni ponad 100km jechać szutrem. Dyskomfort jazdy po takiej nawierzchni został zrekompensowany niesamowitymi widokami oraz uczuciem znajdowania się naprawdę w dziczy.

W poszukiwaniu wodospadu

W przybliżeniu trasa, którą pokonaliśmy w niedzielę (nie jestem jej w stanie odtworzyć :) )

Przespaliśmy się w schronisku, które miało trochę charakter schroniska górskiego. Następnego dnia moim celem było zdobycie wulkanu, który odgrywał we władcy pierścieni rolę Mount Doom (to się chyba tak nazywało - nie chcę wyjść na laika, nie jestem zbytnim znawcą i fanem ani tej książki ani filmu). Dorotę i Olka zostawiłem w pobliskiej miejscowości Turangi a sam wyruszyłem na szlak przeznaczony na około 7 godzin - Tongariro Alpine Crossing. Jest to chyba najbardziej znany w Nowej Zelandii szlak pieszy. Prowadzi koło wodospadów, dymiących kraterów wulkanów. Niesamowite!

Krater buchający parą

Niestety, pogoda nie dopisała - po około 3 godzinach wędrówki dopadł mnie deszcz i straszny wiatr, wokół mnie zaczęły kłębić się gęste chmury, więc stwierdziłem, że dalsza wędrówka nie ma sensu i zawróciłem. W najbliższy weekend jedziemy jeszcze raz próbować zdobyć ten szlak. Tym razem jedzie z nami Paweł i prawdopodobnie mi przyjdzie zostać z Olkiem a na trasę wyruszą Dorota i Paweł.

Wracaliśmy niezwykle malowniczą, prowadzącą przez stepy trasą Desert Road. Więcej zdęć umieściłem na picasie: http://picasaweb.google.pl/daugustynowicz/MtTaranakiTongariro#

Widok z Desert Road

Gardens Magic

2009-01-16T20:40:00.007+11:00

Hej!
Ten tydzień upłynął nam bardzo przyjemnie. W ciągu dnia odwiedzałam z Olkiem różne przybytki zabawy, place zabaw i Te Papa Museum, gdzie bezskutecznie próbowałam zachęcić go do zaangażowania się w produkcję ludowych ozdób do włosów. Odkryliśmy też Capital E - wspaniałe miejsce, gdzie jest dużo dzieci i dużo zabawek, a w piwnicy mnóstwo bębenków. Prowadzą warsztaty perkusyjne, na które raz poszliśmy, ale Olek trochę się bał hałasu.

Pogoda była całkiem ładna, nawet chwilami było gorąco (w Melbourne nasi przyjaciele akurat cieszyli się (?) upałami do 40 stopni), więc dużo czasu spędziliśmy tez na placu zabaw z Olkiem i Asią oraz rytualną już niemal kawą ze Starbucksa.
Natomiast kilka wieczorów spędziliśmy w Ogrodzie Botanicznym, gdzie przez całe lato trwa cykl koncertów Gardens Magic. Koncerty są przeróżne i te które widzieliśmy nam się podobały, ale warto przyjść wieczorem do Ogrodu również ze względu na niezwykłą atmosferę. Mnóstwo ludzi, klimat piknikowy, koce, jedzenie, wino, dzieciaki tańczące boso pod sceną... No i przede wszystkim ogród jest przepięknie oświetlony i cały w bańkach mydlanych produkowanych przez maszynę zawieszoną na drzewie. Kiedy się ściemnia, robi się po prostu bajkowo, tym bardziej że sam ogród jest pieknie położony na górze i pełen uroczych zakątków, takich jak staw z kaczuszkami. Poniżej kilka zdjęć, których dumnym autorem jest Dawid :)

* Sponsorem dzisiejszego wpisu jest Starbucks*

Taupo, Rotorua, Wai-O-Tapu

2009-01-12T21:56:00.007+11:00

Postanowiliśmy nieco zintensyfikować zwiedzanie północnej wyspy - zostało nam już niewiele czasu do końca pobytu w Wellington. W ostatni weekend wyruszyliśmy na wycieczkę z Olkiem i Dorotką oraz naszymi przyjaciółmi Pawłem i Karolem.

Najpierw pojechaliśmy nad znajdujące się w kraterze wulkanu jezioro Taupo.

W tle jezioro Taupo

Tam z Pawłem skoczyliśmy na bungy (pisownia nowozelandzka) z wysokości 47 metrów do rzeki.

Po skoku – Karol, Paweł i Dawid jako Boraty

Kilka zdjęć (zrobionych przez organizatorów) dodałem na Picasę:
http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/20090110TaupoBungy#

Mój skok uwieczniony na filmie

Potem pojechaliśmy 80km na północ do miejscowości Rotorua gdzie noc spędziliśmy w hostelu. Po drodze zatrzymaliśmy się nad wodospadem.

Rotorua, jak i cała jej okolica strasznie śmierdzą siarkowodorem. Dziwne, ale to strasznie przyciąga turystów. Okolice Rotorui przypominają nieco piekło - wszędzie unosi się para gejzerów i okropny smród siarki. Ziemia jest w tęczowych kolorach - od zielonego do czerwonego. Niesamowite

W niedzielę z Rotorui pojechaliśmy do parku Wai-O-Tapu, gdzie najpierw obejrzeliśmy wybuch gejzera. Pracownik parku codziennie o 10 rano wrzuca to krateru kawałek jakiegoś minerału (ponoć w całości biodegradowalnego) który wywołuje erupcję. Potem wybraliśmy się na spacer pomiędzy piekielnymi kraterami, parującymi jeziorami wypełnionymi śmierdzącym błotem. Krajobraz piekielny. Niesamowite!

Gejzer

Wracając do Wellington nieco zboczyliśmy z drogi i ostatni fragment przejechaliśmy przecudnymi wąskimi, krętymi drogami. Nowa Zelandia jest naprawdę niesamowita!

Więcej zdjęć możecie obejrzeć w naszej galerii: http://picasaweb.google.com/daugustynowicz/TaupoWaiOTapu

Witajcie w nowym roku

2009-01-12T21:28:00.004+11:00

Witajcie!
Wszystkim naszym czytelnikom życzymy wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku. To jest taki spóźniony wpis świąteczno-sylwestrowy ;). 21 grudnia wróciliśmy z Wellington do Melbourne, żeby Święta spędzić w gronie naszych przyjaciół. Wigilia odbyła się u Ludwiki i Marcina, którym bardzo chcielibyśmy podziękować za świetną organizację - każdy z nas miał za zadanie przygotowanie trzech potraw świątecznych, więc ostatnie 3 dni przed Wigilią spędziliśmy intensywnie pracując. Wszystkim: Magdzie, Mateuszowi, Ani, Pawłowi (który wystąpił w dwóch rolach - jako Paweł i Mikołaj), Ludwice, Marcinowi, Nicole i Ericowi, a także dzieciakom: małej i dużej Zuzi i Lii chcieliśmy podziękować za stworzenie naprawdę cudownej, ciepłej świątecznej atmosfery oraz przepysznych świątecznych potraw. I oczywiście cudownych prezentów.

Paweł pod postacią Mikołaja, Olo i Dorotka

Olek i prezent dla Olca (Śliczne opakowanie zrobione przez Nicole)

Dorotka, Marcin, Ludwika, Zuzia, Nicole i Lia

Pomiędzy pierwszy i drugi dzień świąt spędziliśmy korzystając fantastycznej pogody - na spacerach oraz na plaży. Byliśmy także w parku na urodzinowym grillu Ludwiki.

W parku

Sylwester postanowiliśmy spędzić korzystając z fantastycznej pogody w plenerze – wieczór sylwestrowy spędziliśmy razem z Magdą, Mateuszem, Anią i Pawłem. W Melbourne było wiele możliwości zabawy w plenerze. Do godziny 10 wieczór byliśmy w Alexandra Gardens, gdzie odbywała się impreza specjalnie dla dzieci.

Na scenie psychodeliczny Mr Happy

Ulice Melbourne były pełne ludzi - jakby całe miasto bawiło się właśnie w ten sposób.

Miasto się bawi

Przeprawa przez most

Północ

O godzinie 9 wieczorem czasu Melbourne, kiedy to na południku 0 wypadł nowy rok, odbył się huczny pokaz sztucznych ogni. Potem postanowiliśmy się przenieść najpierw do nas, a potem do Pawła, skąd był świetny widok na sztuczne ognie dzielnicy Doclands, oraz na białą dyskotekę - ponad 30 tysięcy ludzi na stadionie Telstra Dome ubranych na biało.

Będąc w Melbourne skorzystaliśmy także z okazji obejrzenia miasta z tarasu wieżowca Eureka Tower – najwyższego budynku w mieście.

Widok na centrum z Eureka Tower

Do Wellington wróciliśmy 5go stycznia, gdzie od razu chłodniejszy niż w Australii klimat przypomniał o sobie.

Stara Rura i Castlepoint

2008-12-15T19:50:00.008+11:00

Ostatnio przez nasz pobyt w Nowej Zelandii przegapiliśmy ważne wydarzenie sportowe – Międzynarodowe Mistrzostwa w Piłce Nożnej Bezdomnych. Polska drużyna sobie świetnie radziła – Australię pokonaliśmy 6:5 a Nową Zelandię pogromiliśmy aż 7:0. Tabela wyników dostępna jest na stronie: http://www3.homelessworldcup.org/
Relacje możecie przeczytać i obejrzeć na blogach naszych przyjaciół, którzy mieli szczęście dopingować naszych dzielnych bezdomnych:

http://www.michalfaber.com/?p=148

http://mrozewski.pl/2008/12/11/homeless-world-cup-melbourne-2008/#more-219

W ten weekend wypożyczyliśmy samochód i pozwiedzaliśmy okolice Wellington. Tym razem trafiła nam się Toyota Corolla. Samochód niby w porządku, ale trochę mu brakuje do poprzednio wynajmowanej Toyoty Camry – poprzeczka została podniesiona tak wysoko, że bardzo trudno nam będzie w Polsce z powrotem przyzwyczaić się do jazdy Skodą Felicią - do niedawna najlepszym samochodem na świecie :-).

W sobotę pojechaliśmy krętą Rimutaka Road jakieś 80 km na wschód od Wellington do Waiohine Gorge - części parku Tararura.

Trasa do Waiohine Gorge

Jechaliśmy cudowną drogą zboczami gór, przez malownicze okolice – najbardziej kręty i trudny, pięćdziesięcio kilometrowy fragment trasy pokonywaliśmy przez grubo ponad godzinę. Kolega Paweł, który na tym odcinku skasował motocykl i cudem sam ocalał ,twierdzi, ze gdy jeszcze był szczęśliwym posiadaczem motocykla, odcinek ten pokonywał dużo szybciej. Ponieważ droga w większości była położona nad bardzo wysoką przepaścią i była bardzo niebezpieczna, woleliśmy z Pawłem się nie mierzyć.

Kręta droga zboczami gór

Po drodze przejeżdżaliśmy przez bardzo malownicze, małe miejscowości. Jak na przykład Greytown, gdzie zatrzymaliśmy się na drugie śniadanie.

Pod sklepem z antykami w Greytown

Na początku wyprawy czekała nas przeprawa przez zbudowany w zeszłym roku, wiszący nad rzeką most. Przejście przez niego było dosyć stresujące – most jest długi, wąski, położony wysoko nad rzeka i strasznie się buja. Nie sprawiał wrażenia stabilnego.

Stresująca przeprawa przez most

Potem wspięliśmy się na wysokość około 850m.n.p.m. – sporą cześć trasy Olek przeszedł na własnych nogach. I zszedł – cały w błocie, bo droga była bardzo śliska i błotnista. Idąc na górę (a szliśmy dość długo) wyprzedził nas tylko jeden człowiek. W drodze powrotnej minęliśmy grupę dwuosobową i pięcioosobową. Było naprawdę pusto.

Następnego dnia pojechaliśmy na wschodnie wybrzeże – do leżącego około 160 km od Wellington Castlepoint.

Droga do Castlepoint

Tam podziwialiśmy cudownie położoną latarnie.

W pobliżu latarni jest zatoka, w której pływają surferzy.

Doskonałym miejscem do podziwiania ich popisów jest położony nad zatoką szczyt. Miejsce to zrobiło na nas niesamowite wrażenie.

Obcięta góra...

...i widok z podejścia na nią na surferów

W drodze do i z Castelpoint mijaliśmy pasące się na łąkach, budzące w nas bardzo ciepłe skojarzenia, owce (pamiętacie film Woody’ego Allen’a?). Owce są jednym z najważniejszych źródeł dochodu Nowej Zelandii – statystycznie na jednego mieszkańca Nowej Zelandii przypada 20 owiec.

Pozujące Dorotce owieczki

Owce pasące się na górskim zboczu

Więcej zdjęć z naszej wycieczki możecie obejrzeć na naszej galerii na Picasa: http://picasaweb.google.pl/daugustynowicz/20081214WaiohineGorgeTararuraCastlepoint#

W najbliższą sobotę wracamy na święta do Melbourne. Do Nowej Zelandii znowu wracamy 5go stycznia... już trudno powiedzieć gdzie wracamy a gdzie wyjeżdżamy.

Karori, Otari i Placozabawori

2008-12-07T18:14:00.008+11:00

Czas, który minął od poprzedniego wpisu, spędziliśmy poznając bliżej Wellington. Jest tu bardzo dużo ciekawych miejsc i atrakcji dla miłośników pieszych wędrówek. W poprzednią niedzielę byliśmy w parku Karori - około 4 kilomety na zachód od centrum miasta. W samym Wellington jest wiele takich dużych parków. To jest dla mnie coś niesamowitego - w środku dużego miasta naturalny busz w którym można uprawiać górską wędrówkę.

Park Karori

Zwiedzenie małej części tego parku - przejście najkrótrzego z trzech szlaków zajęło nam około 2 godziny, ale to była trasa, którą szybkim krokiem można było przejść w godzinę.
Główną atrakcją parku jest możliwość oglądania ptactwa - między innymi najbardziej charakterystycznych dla Nowej Zelandii gatunków: kiwi i papugi kaka. W kilku punktach są zainstalowane kamery skierowane na gniazda, taki ptasi big brother.

Papuga Kaka

Wejście do starej kopalni złota

Więcej zdjęć z Karori możecie obejrzeć w naszej galerii na picasie.

W zeszłą sobotę, zaraz po urządzonych przez moją firmę Mikołajkach dla maluchów, wybraliśmy się do parku Otari. Jest to równie przyjemny park jak Karori i atrakcje są bardzo podobne, tj. chodzenie po górach i zwiedzanie naturalnego buszu. Wózek Olka zostawiliśmy tuż przy wejściu bo droga totalnie nie nadawała się dla wózków. Swoją drogą to niesamowite, że tutaj, podobnie jak w Australii, można zostawić na kilka godzin wózek tuż przy drodze, nie obawiając się, że ktoś go sobie może wziąć.

Mostek

Wodospad w Otari

Trochę czasu spędziliśmy leniąc się na łące

Wieczór natomiast spędziliśmy spożywając z przyjaciółmi rakiję na bardzo pozytywnej imprezie.
Niedziela minęła nam bardzo leniwie, spędziliśmy ją na placach zabaw w pobliżu zatoki i pluszcząc sie w bardzo słonej wodzie w tejże zatoce.

W tygodniu, jak jestem w pracy, Dorota i Olek zwiedzają okoliczne place zabaw. A jest co zwiedzać, są naprawdę wyjątkowe i bardzo pomysłowo wyposażone.

Więcej zdjęć z placów zabaw i parku Otari możecie obejrzeć w naszej galerii.

W nadchodzący weekend, dla nas ostatni przed świętami spędzony w Nowej Zelandii, wybieramy się na wycieczkę poza miasto. Za półtoraj tygodnia wracamy na święta do Melbourne. Po woli zaczęliśmy sobie zdawać sprawę, jak niewiele czasu pozostało do naszego powrotu do Polski - jeszcze tylko trzy i pół miesiąca. Przy czym ciągle nie jest jeszcze pewne, czy dwa ostatnie miesiące naszej bytności na tej półkuli spędzimy w Nowej Zelandii, czy w Australii. Powinno się to wyjaśnić jutro. Czas, przynajmniej dla mnie, mija bardzo szybko.

Wellington - pierwszy tydzień

2008-11-29T21:23:00.008+11:00

W zeszły poniedziałek dotarliśmy do Nowej Zelandii. Nie umieściliśmy wpisów na blogu, bo zepsuł nam się aparat (chce ktoś kupić Canona G9 z silniczkiem do którego dostał się piasek?) i dopiero wczoraj kupiliśmy nowy - naszą pierwszą lustrzankę.
W czasie lotu były straszne turbulencje i nawet przez moment przyszło mi do głowy, że nie dolecimy, ale pilot przez głośnik uspokoił moje obawy. Przez 10 minut lotu tak trzęsło samolotem, aż myślałem, że zaraz odpadną skrzydła.

Pierwsze dwa dni w Wellington potwierdziły historie, które wcześniej słyszałem o tym mieście. Olek na pytanie jak mu się podoba miasto, odpowiedział zdaniem "pada deszcz i wieje". I tak faktycznie przez pierwsze dwa dni było :-) Natomiast ostatnie dwa dni są upalne - dzisiaj czuję, że znowu się spaliłem i jutro będę cierpiał.
Pierwsze wrażenie z miejsca: jest naprawdę niesamowite! Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem. Wellington jest położone pośród gór nad samym oceanem. W czasie drogi taksówką z lotniska miasto sprawiło wrażenie jakiejś górskiej osady. Samo centrum też zostało wybudowane jakby w górach - chodząc po mieście pokonuje się ogromne różnice poziomów. Żeby z ulicy na której mieszkamy (The Terrace) dostać się na równoległą uliczkę, która jest jakby główną ulicą w centrum, najłatwiej jest wejść do hotelu naprzeciwko naszego hotelu i tam zjechać windą 4 piętra w dół i wyjść po drugiej stronie budynku. Niesamowite! Wellington, jak na stolicę kraju, jest bardzo małym miastem. Mieszka tu około 350 tysięcy mieszkańców - czyli mniej więcej tyle co w Bydgoszczy. Niewiele więcej niż na przykład w Białymstoku (ok 300 tys). Zresztą samą Nową Zelandię zamieszkuje zaledwie około 4,1 miliona mieszkańców - czyli niewiele więcej niż na przykład Melbourne (3,7 mln)

Dzisiaj mieliśmy bardzo intensywny dzień. Rano wjechaliśmy kolejką zwaną Cable Car, która jest jedną z bardziej charakterystycznych rzeczy Wellington, do ogrodów botanicznych. W parę minut kolejka pokonuje dystans około 600 m i wwozi pasażerów na wysokość ponad 100 m.n.p.m (startując z poziomu prawie równego morzu).

Wejście do kolejki

Kolejka na szczycie

Widok ze szczytu na miasto

Ogród jest niesamowity! Zrobił na nas ogromne wrażenie - jest cudownie położony. Dużo w nim pagórków, ukrytych wązkich ścieżek, punktów z których rozciąga się niesamowity widok na miasto. Jest też rewelacyjny plac zabaw - chyba właśnie ten plac zabaw najbardziej spodobał się Olkowi z naszej całej dzisiejszej wycieczki :-)

I jeszcze jeden widok na miasto

Dawid jako sztafaż

Z ogrodu przeszliśmy pieszo do miasta po drodze przechodząc przez malowniczy, zabytkowy cmentarz.

Cmentarz nad miastem

I wyszliśmy koło parlamentu.

Parlament

Następnie, ze śpiącym Olkiem w wózku, rozpoczęliśmy wędrówkę na Mount Victoria - górę liczącą aż 200 m.n.p.m. Wcześniej przeszliśmy sobie przez miasto, podziwiając zatłoczoną plażę w samym centrum - postanowiliśmy, że jutro się na nią wybierzemy.

Plaża w pobliżu centrum

Podejście na górę wyglądało łagodnie, a potem zaczęły się schody - w sensie jak najbardziej dosłownym. Trzeba było wnieść wózek spory kawałek po schodkach. W ogóle z wózkiem czasem jest problem, niby potrzebny, a jednak niekiedy staje się balastem. Na szczęście mój silny mąż - bo w międzyczasie zmienił się narrator tej opowieści - poradził sobie doskonale i tylko raz się obalił. Generalnie, cały czas zastanawialiśmy się jak żyją ludzie w domkach, które stoją czasami wysoko na górze i podejście jest dość strome. Myślę, że chyba są przyzwyczajeni, no i pewnie mają niezłą kondycję. Może my też wkrótce takiej nabierzemy.

W drodze na Mount Victoria

Widok z góry - co nie oznacza bynajmniej, że od razu znaleźliśmy się na samym szczycie - był cudowny, niesamowity i w ogóle ach i och. Nie wiem, czy zdjęcia to oddadzą, bo jesteśmy początkującymi lustrzankowiczami i na pewno wielu z was udałoby się to lepiej. Ale się staramy. A oto efekty:

Więcej zdjęć możecie zobaczyć w naszym albumie na picasie

Wyjeżdżamy do Nowej Zelandii

2008-11-17T16:38:00.003+11:00

Hej! Dzisiaj się dowiedziałem, że w poniedziałek za tydzień jedziemy na dwa miesiące do Nowej Zelandii. Tam też spędzimy mój najbliższy tygodniowy urlop. Do Melbourne wrócimy na 15 dni w okolicach świąt. Ale fajnie - więcej detali napiszę jak będę coś więcej wiedział :-)

Wyprawa na tropikalny Queensland, część II

2008-11-15T00:48:00.009+11:00

Na początku tradycyjnie polecam naszą galerię na Picasie, gdzie można obejrzeć więcej zdjęć.

Kolejne 4 dni spędziliśmy w miejscowościach 1770 oraz Agnes Water i okolicach. Wioska Town of 1770 (na mapach ta miejscowość istnieje pod alternatywnymi nazwami: Seventeen Seventy lub po prostu 1770) została tak nazwana na cześć Kapitana Cooka. Natomiast miasteczko Agnes Water, jak informuje tablica w mieście, swoją nazwę zawdzięcza statkowi Agnes, który zaginął w tamtych okolicach w XIX wieku. Statkiem tym płynęła matka późniejszego premiera Australii. Rząd australijski przez następne lata wydał wiele pieniędzy i poświęcono wiele energii, żeby odnaleźć ten statek, lecz niestety nigdy to się nie udało.

1770 i Agnes Water na mapie

Agnes Water - najdalej wysunięta na północ w Australii plaża Surferów

Zresztą w Australii ginie i się nie odnajduje wiele różnych, często ważnych rzeczy. Na przykład w latach 90 XX wieku zaginął w czasie spaceru brzegiem oceanu w okolicach Melbourne premier Australii. Powstały różne teorie - od porwania przez chińską łódź podwodną lub kosmitów aż po mało prawdopodobne, jak na przykład spadnięcie z wysokiego klifu. W każdym razie nigdy go nie odnaleziono. Nie mówiąc już o częstych zaginięciach podróżników udających się w Australijski Outback, którzy wyjeżdżają i się nigdy nie odnajdują. Nam zaginął na wycieczce pokrowiec od aparatu, Bob budowniczy który się znalazł i moja bluza, która jak się potem okazało wcale nie pojechała z nami na wycieczkę.My, pozwolę sobie zdradzić happy end wycieczki, mimo, że tak mogło się wydawać, bo przez całą wycieczkę miałem wyłączony telefon, nie zaginęliśmy.

Town of 1770

Od razu po przybyciu na kemping w 1770 poszedłem wykupić jakąś wycieczkę na rafę koralową. Dziewczyna z recepcji kempingu doradziła nam całodniową wycieczkę, która miała się odbyć następnego dnia i na którą, jak się potem okazało, sama też się wybierała. Wypłynęliśmy niedużą, szybką łodzią motorową przeznaczoną na około 20 osób, ale która była zapełniona do połowy, na oddaloną 60km od brzegu rafę Fitzroy Reef. Płynęliśmy bardzo szybko - po półtora godziny byliśmy już na miejscu - cali mokrzy. Na miejscu czekało na nas sporo atrakcji - głównie pływanie z rurką (tzw. snorkeling) oraz pływanie małą łódką z której podwodny świat można było oglądać przez przeszklone dno.

W drodze na rafę

Nasza transport na rafę

Nurek

Rafa

Tego co widzieliśmy pod wodą żadne zdjęcia nie mogą oddać. To było naprawdę cudowne - kolorowy, bajkowy świat. Widzieliśmy jego mikroskopijną część - ten świat się ciągnie przez 2300 km! Jako ciekawostka - w ten sposób przewodnik Pascala przekonuje, że pływanie na wielkiej rafie w gruncie rzeczy nie jest niebezpieczne:
"(...)Czasami zdarzają się również drobne oparzenia po dotknięciu pewnego rodzaju koralowców. Bezwzględnie należy strzec się śmiertelnie niebezpiecznych meduz, występujących na rafie w lecie. (...) W stożkowatych muszlach zamieszkuje ślimak, który wytwarza parzący, niezwykle groźny jad. Nigdy nie należy także dotykać niewielkich ośmiornic w niebieskie plamki z gatunku Hapalochlaena, których jad jest śmiertelnie trujący. Bardzo niebezpieczna, gdy się ją nadepnie jest ryba-kamień, ukryta na dnie do złudzenia przypominająca kamień. (...) W rejonie rafy żyją małe, niegroźne rekiny, które nie atakują, jeśli nie zostaną sprowokowane."
I tak przekonani jeszcze dodatkowo przez przewodnika naszej wycieczki, że nie powinniśmy się niczego bać, zeszliśmy do wody. Niestety Olek trochę się bał i jedno z nas na zmianę musiało z maluchem zostawać na łodzi.

Kolejne dni spędziliśmy wylegując się na plażach, pływając kajakiem a wieczorami spożywając w przemiłym towarzystwie piwo. Na kempingu poznaliśmy Zbyszka i Edytę - turystów z Polski, którzy wybrali się na 5-cio tygodniową wyprawę camper vanem przez Australię. Rafa koralowa była w połowie ich wyprawy. Kemping opuszczali tego samego dnia co my i teraz ich miała czekać trudniejsza część wyprawy - dojazd przez outback do Alice Springs i stamtąd powrót do Adelajdy. Mamy nadzieję, że wszystko idzie jak należy.
Spotkaliśmy również niezwykłą parę ze Szwajcarii - w podróży byli od wielu tygodni. Przejechali samochodem terenowym ze Szwajcarii przez Nepal, Indie dalej przeprawili się z samochodem statkiem do Perth (Australia Zachodnia), skąd przez całą dziką Australię, omijając asfaltowe drogi, dotarli nad rafę. Niesamowite!

Tak czas spędzali Dorota i Olek. Dla siebie wyszukiwałem zacienionych miejsc.

Przed przyjazdem na Queensland uważałem, że legendy o Australijskim dialekcie angielskiego są nieco przesadzone. Wizyta w tamtych okolicach nieco zrewidowała ten pogląd. Angielski w tamtych okolicach jest nieco inny. Ludzie mówią jedynie delikatnie otwierając usta, do wszystkiego dodają końcówkę 'o'. Ja więc na Queenslandzie jestem 'Dejwo'. Do wizyty w smażalniach ryb zachęcał napis 'Fisho', etc. Na kempingu mijając kogoś raczej staramy się nie przechodzić obojętnie koło ludzi i rzucamy do mijanych współkempingowiczów jakieś "cześć jak leci", "hej", czy coś takiego. Starsi Australijczycy na takie przywitanie reagowali cmoknięciem z jednoczesnym pokiwaniem głową, takim gestem "nie". Na początku mnie to trochę zszokowało, ale potem się zorientowałem, że w ten sposób chyba okazują akceptację, lub może nawet chcą być mili. (Ja tego nie zauważyłam - Dorota. Te sytuacje miały miejsce głównie w męskiej toalecie i to może nieco tłumaczy sytuację - Dawid. A, chyba że tak - Dorota)

Na kempingach nieco zmieniliśmy tryb życia, ale chyba generalnie na wschodnim wybrzeżu Queenslandu toczy się ono trochę inaczej. Słońce w namiocie budziło nas około 5 rano i zwykle wstawaliśmy po pół godziny. Na śniadania jeździliśmy do kawiarni do Agnes Water - tam tak wcześnie w kawiarniach siedzieli już ludzie i były otwarte sklepy. Ciemno się robiło przed 19 i zwykle kładliśmy się spać przed 21. W Queenslandzie nie przestawia się zegarków na czas letni i zimowy, a do tego wschodnie wybrzeże położone jest na samym końcu strefy czasowej. To sprawia, że dzień budzi się tam o wiele wcześniej (około 2 godziny) i zasypia wcześniej, niż do tego przywykliśmy. Do tego potworne upały o tej porze roku sprawiające, że dzień mija strasznie leniwie.

Kawiarnia w Agnes Water

Wzniesienie Ganooga Nooga

Po kilku dniach biwakowania w sobotę rano wyruszyliśmy do Brisbane. Jak na złość, o ile przez cały pobyt było nie do wytrzymania gorąco i słonecznie, akurat jak zabraliśmy się za składanie namiotu zerwała się chmura. Słonecznie zrobiło się znowu dopiero po złożeniu namiotu. Podróż do Brisbane zajęła nam około 6 godzin. Tam, w hotelu, po kilku dniach spędzonych w prymitywnych warunkach, w końcu doprowadziliśmy się do porządku i wieczorem odwiedziliśmy starą koleżankę z liceum - Asię. Dziękujemy za wspaniały wieczór i kolację!

Rano w niedzielę zrobiliśmy jeszcze krótki spacer po Brisbane i po 13 wylecieliśmy spowrotem do Melbourne. Samo Brisbane zupełnie nie sprawia wrażenia dużego miasta. Jest to trzecie co do wielkości miasto w Australii - żyje w nim 1,5 miliona ludzi, czyli mniej więcej tyle co w Warszawie. W samym mieście zrobiliśmy tylko krótki spacer i zwiedziliśmy je przez szybę samochodu, więc mogę opisać tylko powieszchowne wrażenia. Miasto sprawia wrażenie bardzo spokojnego, w którym życie toczy się po woli. Jakoś nie uderzają w oczy przepełnione witryny sklepowe a szklane biurowce nie wydają się dominować nad resztą miasta. O ile w Melbourne nigdy nie widziałem rdzennych mieszkańców kontynentu (Dorota widziała raz) o tyle w Brisbane Aborygeni są widoczni - podobnie jak w Northern Teritorry niespiesznie spędzający czas. Brisbane zrobiło na nas bardzo fajne wrażenie miejsca w którym chciałbym zamieszkać.

W Brisbane

Wyprawa na tropikalny Queensland, część I

2008-11-10T23:58:00.016+11:00

Wróciliśmy! Czy przywieźliśmy jakieś egzotyczne choróbsko powinno okazać się na dniach. Było fantastycznie. Mieszkając na kempingach byliśmy bardzo blisko dzikiej przyrody, poznaliśmy wspaniałych ludzi a także zdobyliśmy sporo doświadczenia, które może być przydatne na następnej wyprawie na kemping.

Wylecieliśmy około 9 rano w Zaduszki z Melbourne z lotniska Avalon - to takie lotnisko kilkadziesiąt kilometrów od Melbourne z infrastrukturą zbliżoną do lotniska w Bydgoszczy. Do Brisbane dotarliśmy po dwóch godzinach lotu. Tam odebraliśmy samochód i pierwsza wpadka. Okazało się, że jak parę dni wcześniej rezerwowałem w nocy samochód to coś mi się pomyliło i zarezerwowałem na 1go października 2009 roku. Nie wiem, jak to się stało :-) Na szczęście samochodów było pod dostatkiem i znowu dostaliśmy samochód o klasę wyższy niż ten, co zamówiliśmy w niższej cenie. Znowu Toyota Camry - uwielbiam ten samochód!

Brisbane - stamtąd zaczęliśmy naszą wycieczkę

Z lotniska pojechaliśmy do parku Brisbane Forest Park oddalonego paręnaście kilometrów na zachód od Brisbane. Tam trochę pokrążyliśmy samochodem po górzystych, krętych drogach tak tylko, żeby porównać sobie z podobnie położonym w pobliżu Melbourne parkiem Dandenong, i ruszyliśmy dalej na północny wschód nad Sunshine Coast, gdzie zaplanowaliśmy pierwszy nocleg (jakieś 200 km od Brisbane).

W drodze nad Sunshine Coast

Postanowiliśmy się rozbić na jednym z campingów położonych gdzieś w Cooloola Coast (północna część Słonecznego Wybrzeża). Niestety, po wizycie w QPWS (to taka obsługa parków) w Tewantin okazało się, że wszystkie te kempingi zarządzane przez QPWS są dostępne jedynie dla samochodów z napędem na cztery koła. Szczęśliwie naszą rozmowę w biurze usłyszała pani, która nam doradziła kemping w ośrodku w którym jest zatrudniona, gdzie dotarliśmy po przeprawie promem przez rzekę.

Przeprawa promem

Kemping był naprawdę fantastyczny - dosyć dziki. Pomiędzy namiotami w nocy i rano biegały kangury (z rana obudziła mnie para kangurów parząca się tuż pod naszym namiotem :-)).

Olek, kangur i nasz profesjonalnie rozłożony namiot

Pełno było różnokolorowych ptaków i owadów.

Papuga na drzewie koło naszego namiotu

Do niedogodności zaliczyłbym prysznice, które wg. napisu działały przez minutę po wrzuceniu do nich 40 centów. Niestety nie działały :-). Pozostawała kąpiel w basenie - na kempingu był całkiem fajny odkryty basen.
Byliśmy jednymi z bardzo nielicznych ludzi na tym kempingu z samochodem osobowym - poza nami były prawie same terenówki. I niestety, okazało się, że zwiedzanie tych terenów bez samochodu z napędem na 4 koła było bardzo trudne. Pozostawało testowanie właściwości terenowych Toyoty Camry - radziła sobie całkiem nieźle :-). Niestety, z braku samochodu 4x4 nie zwiedziliśmy Fraser Island - atrakcji, którą bardzo chcieliśmy obejrzeć. Jest to największa na świecie piaskowa wyspa.

Toyota Camry z dala od szosy

Większość ciekawych miejsc w okolicy była niestety dostępna tylko dla samochodów terenowych... lub czasami na piechotę. Daleko amator jazdy terenówką po plaży

Po dwóch dniach spędzonych na Słonecznym Wybrzeżu (Sunshine Coast) postanowiliśmy wyruszyć dalej na północ, gdzieś w pobliże Wielkiej Rafy Koralowej. Ponieważ cała wyprawa była improwizowana, więc dopiero gdzieś w drodze Dorota zadecydowała, że jedziemy do miejscowości Town Of 1770.

Town of 1770 na mapie

O tym wyborze zadecydowały dwa argumenty:

jest to miejsce, gdzie 24 maja 1770 wylądował kapitan James Cook i się zorientował, że jest na kontynencie, na którym wcześniej żaden Europejczyk wcześniej nie był (współczesne badania pokazują, że mogło być nieco inaczej). Uświadomił biednych Aborygenów, że właśnie zostali "odkryci"

według przewodnika Pascala, jest to "jeden z niewielu nieskomercjalizowanych fragmentów wybrzeża Queenslandu, do których można dotrzeć zwykłym samochodem". Utwardzona droga jest tam dopiero od kilku lat. Bomba, nie?

Town of 1770 - Pomnik upamiętniający udane zejście na ląd kpt. James'a Cooka...

...I dowód, że my też tam byliśmy - to nie jest fotomontaż!

Town Of 1770 (około 250 mieszkańców) i położona 5km dalej Agnes Water (około 3000 mieszkańców) to dwie miejscowości położone na cyplu - około 600 km od Brisbane. Town of 1770 leży na wierzchołku tego cypla. W promieniu kilkudziesięciu kilometrów nie ma żadnej osady. W Agnes Water jest jedyny sklep monopolowy w promieniu kilkudziesięciu kilometrów - taki blaszany barak stojący na budowie. Klimat jak niesamowity, dla ludzi szukających zacisznych miejsc oddalonych od cywilizacji. Podobno jest tam cudowna społeczność - poznaliśmy młodą Australijkę, która parę lat temu zdecydowała się przenieść z Melbourne właśnie do Town Of 1770.

Ten brązowy, blaszany barak to jedyny w promieniu kilkudziesięciu km monopol...

... i radość z tego, że wogóle jest

Niestety Kemping był bardziej zatłoczony niż ten na którym spaliśmy wcześniej. Może dlatego, że był mniejszy i był to jeden z bardzo nielicznych kempingów w okolicy. I znowu nasz samochód wyglądał najbiedniej... nie mówiąc o namiocie :-) Poza naszym namiotem były same camper vany i namioty wielkości małego mieszkania.

Śniadanie mistrzów na kempingu

Robi się późno - o naszym pobycie w Town Of 1770, poznanych tam niesamowitych ludziach, wyprawie na rafę, pobycie w Brisbane i dziwactwach językowych tamtejszych Australijczyków opowiem w następnym wpisie :-) Dobranoc!

Wyjeżdżamy na Queensland

2008-10-31T11:51:00.005+11:00

Jutro wyjeżdżamy na dziewięciodniową wyprawę na Queensland obejrzeć między innymi największą we wszechświecie rafę koralową (całej chyba nie zobaczymy, bo za duża). Jak nas nie zjedzą pająki, węże, komary, drapieżne meduzy, rekiny, krokodyle i co tam jest jeszcze nie wiem, to po powrocie opiszemy. Pozdrawiamy!

Community Safety Day

2008-10-27T21:33:00.033+11:00

Wczoraj wybraliśmy się z Olkiem w stronę dzielnicy Docklands, bardzo blisko naszego domu. Odbywał się tam wielki festyn z okazji Community Safety Day, co chyba można przetłumaczyć jako święto słuzb społecznych. Z tej okazji swe podwoje otworzyły karetki pogotowia, wozy strażackie i samochody policyjne - można było zwiedzać, ile dusza zapragnie. Choć impreza była raczej dla chłopców, ja też zrobiłam sobie fotę z wozem wojskowym - tylko nie wiem, jak go fachowo nazwać :)

Jakiś dziwny pojazd wojskowy

Agentka

Festyn obfitował w atrakcje. Wśród największych zdecydowanie znalazła się możliwość otrzymania "kasku Boba Budowniczego" w klasycznym żółtym kolorze. Jak miło w takim kasku zrobić sobie zdjęcie z koparką!

Bob

Atmosferę podgrzewało kilka policyjnych orkiestr grających różnego rodzaju standardy, takie jak "Mambo no 5", "My heart will go on", czy też motyw przewodni z Boba Budowniczego (postać bardzo tutaj popularna, nie tylko w naszym domu). Ten ostatni utwór spodobał się zresztą oczywiscie Olkowi najbardziej, bo kiedy juz szliśmy do domu, zawołał do orkiestry"Boba gramy panowie, no Boba" :)

Prawda, że fajna imprezka? Nasz Olek był wniebowzięty. Mi się najbardziej podobali strazacy :)

Pozdrowienia dla wszystkich fanów dużych i mniejszych pojazdów!!!

Ferrari

Hummer

Jeszcze kilka słów o samej dzielnicy Docklands - jest to bardzo nowa dzielnica wybudowana wokół przystani jachtów. Całość jest bardzo przemyślanym projektem - jest bardzo nowocześnie i nieco ekstrawagancko. Budynki są bardzo kolorowe, pokręcone, może trochę surrealistyczne. Na przykład w tym bydynku - wzór sprawia wrażenie optyczne, że linie są krzywe:

Oszustwo dla oka - wydaje się, że horyzontalne linie są krzywe

Aleee ossso chodzi? W tle pomnik kwadratowej krowy na drzewie

Chyba tylko autor wie czego to pomnik. Ale nam się podobało

Więcej zdjęć możecie zobaczyć w galerii.

Wilsons Promontory

2008-10-21T22:34:00.036+11:00

Nie pisaliśmy sporo czasu, bo ostatnio byliśmy strasznie zafrasowani różnymi sprawami. W sobotę, w weekend w którym obchodziliśmy urodziny Olka, musiałem pójść do pracy na kilka godzin, za co dostałem wolny dzień. Postanowiliśmy to wykorzystać i uciec gdzieś na kilka dni daleko od miasta. Wybór padł na Wilsons Promontory National Park i na szybko zorganizowaliśmy sobie rewelacyjną wycieczkę. Galerię ze zdjęciami można obejrzeć tutaj.

Wilsons Promontory jest to najdalej na południe wysunięta część kontynentalnej Australii - tutaj jest ten kawałek na mapie. To, co nas tam urzekło, to dużo bardzo fajnych szlaków pieszych, na których raz się jest nad oceanem, a za chwile na przykład jakieś 500m.n.p.m. na szczycie góry.

Plaża w pobliżu Tidal River

Młody Pavarotti nad Whisky Beach

Mount Oberon, 558 m.n.p.m

I to wszystko przy stosunkowo niskiej liczbie turystów - zdarzało nam się iść 2 godziny i nie spotkać żywej duszy, albo leżeć sobie na ogromnej, piaszczystej plaży na której byliśmy jedynymi ludźmi. Niesamowite!

Droga na Derby Saddle - pierwszych i ostatnich turystów na tym szlaku spotkaliśmy dopiero na szczycie

Lokum na czas wycieczki znaleźliśmy w gospodarstwie niedaleko miejscowości Yanakie - kilka kilometrów szutrową drogą od głównej drogi prowadzącej do parku i jakieś 15 km od wjazdu do parku. Były tam 3 domki przeznaczone dla turystów.

Sielskie lokum

Z tych domków można było dojść, przechodząc obok sadu, nad jezioro - bardzo romantyczne. W tym jeziorze raz przybywało wody, a następnego dnia ubywało (pływy jakieś, czy co) - jednego dnia po dnie jeziora udało mi się odejść kilkadziesiąt metrów od brzegu, następnego dnia woda dochodziła do samego brzegu.

Z domku niedługa droga nad jezioro prowadziła pomiędzy sadem a łąką na której pasły się krowy

Jezioro koło naszego sielskiego lokum

Ciekawostką jest, że to gospodarstwo na stronie reklamuje się jako Gey Friendly.

Olek przez całą wycieczkę był bardzo dzielny - nie marudził zbytnio nawet na szlakach oznaczonych jako Hard. Na szlaku na górę Oberon prawie doszło do tragedii - Olkowi po drodze wypadł niepostrzeżenie plastikowy Bob Budowniczy - szczęśliwie znaleźliśmy go w drodze powrotnej. Uff.

Szczęśliwie odnaleziony w drodze powrotnej Bob

Kolejnym urokiem parku jest jego bogactwo w faunę. Jadąc drogą pod wieczór musieliśmy jechać bardzo po woli, gdyż co chwilę mijaliśmy stojące tuż przy drodze Wallabies (pojęcia nie mam jak to zwierze nazywa się po polsku - to taki mniejszy kangur) i nieco dalej od drogi Emu.

Emu

W całym tak ogromnym parku jest tylko jedna sklepo-jadłodajnia - serwowane w niej są posiłki na wynos. Niestety ich spożywanie jest bardzo dyskomfortowe. Cały czas trzeba się odganiać od mew i kolorowych papug próbujących atakować posiłek. Odwrócenie na chwilę wzroku lub odrobina nieuwagi, może oznaczać stratę hamburgera lub kilku frytek lub, jak w przypadku Doroty, jabłka.

Ptactwo, które agresywnie zaatakowało nasz posiłek

To, co mi się niezbyt podoba w Australii, to brak możliwości zwiedzania terenów pozamiejskich bez samochodu. W miejsca oddalone od miast nie ma możliwości dojechania publicznym transportem. Do parku Wilsons Promontory, ani w jego okolice, nie dojeżdża żaden autobus ani pociąg. Żeby dotrzeć z Melbourne na miejsce i podróżować po parku musieliśmy wynająć samochód. Na szczęście wynajem samochodu w Australii jest relatywnie tani.
Na wycieczkę zarezerwowałem Nissana Tiidę, ale na miejscu w wypożyczalni okazało się, że nie mają samochodu tej klasy. Dostałem więc Toyotę Camry - rewelacyjne Auto! Trochę wrażenie zostało popsute po pierwszej wizycie na stacji benzynowej (prawie 10l/100km), ale przy tutejszych cenach benzyny nie jest to dużym problemem. Benzyna w Australii w przeliczeniu na złotówki kosztuje jakieś 2,7 złotych za litr :-)

Nasz środek transportu w Wilsons Promontory - Toyota Camry

Za tydzień wybieramy się na tydzień na gorący Queensland. Jak na razie wciąż nie mamy planów - lecimy samolotem do Brisbane, tam wynajęliśmy samochód, bierzemy namiot i prawdopodobnie plan będzie powstawał na bieżąco w czasie wycieczki. Mam nadzieję, że będzie przynajmniej tak fajnie jak na wycieczce do Wilsons Promontory. Więcej zdjęć znajdziecie w naszej galerii.

Tęcza, którą widzieliśmy w drodze powrotnej

Collingwood Children's Farm

2008-10-09T21:21:00.023+11:00

Dzisiaj z okazji drugich urodzin Olka postanowiłam wybrac się z nim na urodzinową wycieczkę i zrobić mu jakąś niespodziankę. Jakiś czas temu znalazłam w necie informację o otwartej dla dzieci farmie w pobliżu Melbourne (czy też w Melbourne, bo to dość płynne pojęcie :). Dzisiaj postanowiłam ją znaleźć, sama zbytnio nie wierząc w powodzenie tej misji. Ale o dziwo, pobłądziliśmy tylko trochę i dotarliśmy do Collingwood Children's Farm.

Olek od razu poczuł się w swoim żywiole. Kózki, kurczaczki, ptactwo wszelakie - ku mojej zgrozie wbiegał nawet między gęsi i kury (mam nadzieję, że rozumiecie powagę sytuacji:). Wąchał kwiatki, jeździł taczką, głaskał świnki morskie i był bardzo szczęśliwy. Bo trzeba wiedzieć, ze nasz Olek ma naturę przyrodnika i kocha wszystkie zwierzątka.

Nawet pluszowe, obrazkowe i żelazne.

Olek i blaszany piesek

Czyli chyba spodobała mu się ta urodzinowa niespodzianka. A imprezę z gośćmi będzie miał w sobotę. Planujemy piknik i grilla.

A teraz - Sto lat dla Olka! Hip hip! :))))))))))

Blog Jurków

2008-10-07T18:24:00.002+11:00

Hej, dzisiaj tylko tak informacyjnie. Nasi serdeczni przyjaciele Ania i Paweł (aka Jurek), znani także jako Jurki, rozpoczęli swoją długą wyprawę do Nepalu. Ich przygody można śledzić na blogu http://jurki.elk.pl. Gorąco polecamy!

Od lewej: Misiek, Dorota, śpiący Dziodzio, Jurek i Ania

Druga informacja jest taka, że ostatnio oglądaliśmy nowego Indiana Jones. Polecenie tego filmu, nawet komuś kogo się nie lubi, byłoby sadyzmem... więc nie polecamy tego filmu nikomu.

Nowy rowerek Olka

2008-10-06T22:32:00.000+11:00

Ponieważ zblizają się drugie urodziny Olka, postanowilismy spełnić jego marzenie i kupić mu trzykolowy rowerek. Taki rowerek po angielsku nazywa się tricycle :) Nie ma tu sensu pisać, ile kosztował rowerek, z całą pewnością szczęście Olka jest bezcenne. Do rowerka obowiązkowo musiał być dokupiony kask (w Australii surowo przestrzegany jest obowiązek jazdy w kaskach) i nasz malec mógł ruszać w świat!

Pierwsza jazda

Swoją pierwszą trasę odbył w Royal Botanic Garden, gdzie wybraliśmy się wczoraj po południu. Mieliśmy zaskakujące szczęście, bo w tym wielkim parku, w wielkim mieście, w którym znamy pewnie ze 20 osób :) spotkaliśmy Mateusza z Zuzią. Zuzce tez spodobał się rowerek.

Zdjęcie zrobił Olek :)

Korzystając z okazji weszliśmy też na Shrine of Remambrance - budowla ta jest pomnikiem ku czci ofiar I Wojny Światowej. Z jej szczytu rozlega się widok na Melbourne i z każdej strony widok jest inny!

Rózne oblicza Melbourne

I ja :)

Wczoraj natomiast, korzystając z tego, że znów zrobiło się ładnie, ale jeszcze nie za ładnie, pojechaliśmy znów do Upper Ferntree Gully, by pospacerować sobie po Danendong Ranges. Znów wędrowaliśmy przez nasz ulubiony busz.

Podeszliśmy spory kawałek w górę, zostawiając wózek u podnóża (potem Dawid musiał po niego kawałek wrócić). Olek nawet sporą część trasy przeszedł na swoich nóżkach, zbierając pochwały od napotkanych turystów ...

...i rodziców :)

Więcej zdjęć z parku Dandenong jest dostępnych w naszej galerii.

Po wycieczce czuł się zdecydowanie najlepiej z nas i wyciągnął jeszcze padniętych rodziców oczywiście na rowerek. A jak znudziła go jazda, gadał z oposami, które licznie zamieszkują tutejsze parki ("hello oposek", "tu oposek masz nosek", "bye bye oposek":).
Acha, wczoraj przestawiliśmy zegarki. Teraz róznica czasu między nami a Polską wynosi 9 godzin.
A na przyszłą sobotę planujemy świętowanie Olka drugich urodzin.

Koń do mnie powiedział 'You're hot!'

2008-10-03T21:07:00.001+10:00

W zasadzie to był pegaz, a jeszcze dokładniej aktorka przebrana za pegaza. Ale w moim wieku taki komplement nawet z paszczy konia cieszy. A tak poważnie, to chciałem wszystkich czytelników przeprosić za zaniedbanie przez ostatni czas bloga. Nie potrafię podać powodów, czemu tak się stało... Sorki szczególne dla Obuszków i Dziodziów, co to za pośrednictwem Edyty i Łukcia o kolejne wpisy się upominali. Swoją drogą, Łukcio, jak Ty w małżeństwie znajdujesz czas, żeby jeszcze blogi czytać?!

Ale wracając do tego konia - jakiś czas temu wyszliśmy na rodzinny spacer. Dorotka stęskniła się za muzyką na żywo, więc weszliśmy na piwo do lokalu na Federation Square, gdzie w soboty co tydzień gra jakiś zespół - przeważają bluesowe klimaty. Federation Square to taki plac w centrum Melbourne -ośrodek kultury popularnej.

Federation Square

Często tam się odbywają festyny związane z dniem jakiegoś kraju - akurat trafiliśmy na dzień Malty. Jest tam sporo przestrzeni zorganizowanej na różnego rodzaju muzea, aule, na placu często występują artyści uliczni (tzw. performerzy). Budynki to moim zdaniem arcydzieło architektoniczne - taki sen szalonego architekta. Powykręcane, nigdzie nie udało mi się znaleźć kąta prostego. Są tam różnego rodzaju wystawy - na przykład jakiś czas temu byłem tam na wystawie Game On poświęconej grom komputerowym - od najstarszych po zupełnie najnowsze.

Będąc na koncercie Dorotka przypomniała sobie, że tego dnia ma się tam w jednym z budynków odbyć przedstawienie dla dzieci - postanowiliśmy na nie pójść. Olek był wniebowzięty! Prawie dwie godziny późnym wieczorem przesiedział obserwując uważnie scenę.

Przedstawienie, które zachwyciło Olka

Właśnie z tej sceny aktorka (swoją drogą bardzo fajna :-) ) przebrana za pegaza krzyknęła do mnie, że jestem hot... cokolwiek miała na myśli.

Lato tutaj nadchodzi wielkimi krokami - czasem upał staje się dokuczliwy. Szczególnie, kiedy muszę być ubrany w strój oficjalny. Jedna z rzeczy, które mi się tutaj podobają najbardziej, to obiady jedzone na trawie w parku. Pracuję w pobliżu kilku parków i zwykle chodzimy do dwóch z nich. Czasem na takie obiady umawiam się z Dorotą i Olkiem.

Godzinna przerwa na Lunch w Carlton Gardens

Dorotka z Olkiem czas kiedy ja jestem w pracy poświęcają na zwiedzanie Melbourne. Jednym z ulubionych miejsc ich wycieczek jest morze. Dzisiaj w czasie spaceru z na plaży w St. Kilda, niestety, sześcioosobową wyprawę (Zuzia, Lia, Olek, Ludwika, Nicole i Dorotka) dopadł deszcz.

Olek dzielnie znosi wiatr

Olek, Lia i Zuzia

Na szczęście zwykle mają więcej szczęścia :-)

Plaża w Wiliams Town

Niestety, sobota zapowiada się deszczowo, więc na jutro nie zaplanowaliśmy żadnej wycieczki. Trudno, pójdziemy poszukać prezentu dla Olka, bo za tydzień obchodzi drugie urodziny. Niecierpliwie odliczam dni do listopada - wtedy mam zaplanowany kolejny urlop, który planujemy spędzić w Queensland.

RBG, Brighton i Basen

2008-09-14T21:21:00.002+10:00

W ten weekend przekonaliśmy się, że informacje o zmiennej pogodzie w Melbourne nie są wyssane z palca. W sobotę był upał - jak w polskie lato. Prawie cały dzień spędziliśmy wylegując się w Royal Botanic Gardens - to miejsce, obok Dandenong, jest wysoko na liście moich ulubionych miejsc w Melbourne. Jest to taki ogromny ogród z roślinnością z całej Australii, doskonałe miejsce do piknikowania. Dorotka miała szansę wypocząć i poczytać książkę. Tego dnia wstała razem z Olkiem o 6 rano i czułem się zobowiązany do rewanżu :-).

Piknik w Royal Botanic Gardens

Wcześniej po drodze zobaczyliśmy fragment występu ulicznego sztukmistrza (nie wiem jak lepiej przetłumaczyć zawód 'street performer'). W Melbourne jest to bardzo popularne zajęcie. Idąc tak jak my wczoraj bulwarem nad rzeką w South Bank lub na Federation Square cały weekend można spędzić obserwując występy takich zabawiaczy - niektóre są fantastyczne. Wczorajszy artysta był naprawdę niezły - już go kiedyś widziałem połykającego miecz i jednocześnie żonglującego pochodniami. Wczoraj, niestety, przerwał występ po tym, jak wiatr przewrócił wiaderko z benzyną - zdążyliśmy jedynie zobaczyć akrobacje na latarni oraz fragment pokazu z ogniem. Z przykrością odnotowujemy, że po tym incydencie, nie bacząc na obecność dzieci artysta soczyście zaklął :D.

Chorągiewka na latarni

Więcej zdjęć tego pana oraz zdjęcia z pikniku możecie zobaczyć w tej galerii.

Wracając widzieliśmy jeszcze jednego artystę - kulminacją jego występu było położenie wzdłuż siebie czterech ludzi na chodniku i najpierw przejście przez nich na rękach a potem przeskoczenie przez nich kilkoma saltami do tyłu - robiło wrażenie.

W niedzielę, mimo wiatru, zdecydowaliśmy się pojechać nad wodę. Wcześniej Mateusz oraz Paweł mówili i opisali na swoich blogach swoje wycieczki do Brighton Beach. Zachęciło to nas i pojechaliśmy tam - to tylko 30 minut drogi kolejką od naszego domu. To nie był najlepszy pomysł - miejsce jest fantastyczne, ale wiał okropny wiatr. Jednak surferów to nie zniechęcało, lub może wręcz przeciwnie, było to dla nich zachętą. Będziemy tam musieli pojechać przy bardziej sprzyjającej aurze.

Surferzy

Olka małpie figle

Tutaj możecie zobaczyć więcej zdjęć z Brighton Beach i nie tylko.

Postanowiliśmy uciec czym prędzej na spacer w jakieś bardziej osłonięte od wiatru miejsce - pojechaliśmy do dzielnicy South Yarra. Tam przeszliśmy się ulicami Toorak i Chapel. Są to ulice pełne eleganckich butików, sklepów, pubów i restauracji - w niedzielę ciasno wypełnionych. Jako ciekawostkę odkryliśmy, że jeden z polskich polityków doczekał się swojej wystawy.

Echa polskiej polityki po drugiej stronie globu

Chapel Street

Wieczorem pojechaliśmy na basen do Melbourne Sports & Aquatic Centre - jest to olbrzymi kompleks sportowy - dla niektórych z was byłby to prawdziwy raj. Jest tam na przykład 8 boisk do kosza (razem z boiskiem się wynajmuje sędziego). Płacąc 6 dolarów można pływać do woli we wszystkich basenach - jest ich kilka ,w tym baseny dla dzieci, basen olimpijski (50m), ogromna zjeżdżalnia, plac zabaw w wodzie, trampoliny. Niesamowite.

Olek w bibliotece

2008-09-13T20:06:00.000+10:00

Parę dni temu byłam z Olkiem w State Library of Victoria. Chciałam właściwie zobaczyć po prostu ten budynek wewnątrz, ale zagadnięta przez panią przy wejściu, zapytałam, czy jest tam jakieś miejsce, gdzie mogłabym pójść z maluchem. Pani skierowała nas do sali nazywanej "Experimedia". Z początku zobaczyłam tam komputery i uznałam, że chyba jednak coś źle zrozumiałam, ale zaraz potem zobaczyłam kolorowy kącik dla najmłodszych czytelników.

Naszego małego czytelnika przyciągnęła półka z kolorowymi książeczkami (a trzeba dodać, że książeczki dla dzieci tutaj mają piękne), wielkie poduchy do siadania i kolorowe klocki - stołeczki.

Były tam też duże szachy. Olek oczywiście poprzestawiał figury i nawet mu się to spodobało.

Znaleźliśmy również koszyk z przebraniami stylizowanymi na "dawne czasy", jednak to chyba bardziej atrakcja dla dziewczynek. Olka z trudem przekonałam do przymierzenia kapelusza na chwilę, do zdjęcia. Za to zainteresował go miecz i bukiet sztucznych kwiatów.

Ogólnie zachwycił mnie pomysł urządzenia w "poważnej" bibliotece kącika dla maluchów. Myślę, że trochę starsze dziecko mogłoby już przez chwilę posiedzieć tam, podczas gdy rodzice szukaliby książek dla siebie. Ale to jest charakterystyczna cecha wszystkich tutejszych przybytków kultury - są tak atrakcyjne dla dzieci, że maluchy trudno z nich wyciągnąć.

A tak ta szacowna instytucja wygląda z zewnątrz:

To chyba już wiosna

2008-09-11T21:03:00.002+10:00

Ten strój to minimum elegancji, które muszę na codzień prezentować w pracy

To już ponad dwa tygodnie od naszego powrotu z wakacji a wciąż trudno jakoś mi się przestawić z powrotem na tryb 'pracuj'. Ostatni czas minął w miarę spokojnie - no może poza trzema bardzo sympatycznymi imprezkami.

W Melbourne chyba się już zaczęła wiosna - jest słonecznie i temperatura około 20 stopni w dzień, co skłania do wykorzystywania godziny przysługującej na lunch na spędzenie z Dorotką i Olkiem w parku. Park znajduje się kilkaset metrów od mojego biura i wkoło, jak to w centrum miasta, jest dużo lokali w których można zamówić jedzenie na wynos. Dzisiaj nawet lekki deszcz nas od tego pomysłu nie odwiódł.

Zdjęcie zrobione przez Olka. Autor nie podał tytułu

Olek w czasie lunchu

W zeszły weekend pojechaliśmy na wycieczkę do Upper Ferntree Gully - jest to miejscowość położona godzinę drogi kolejką z centrum Melbourne. Stamtąd wyruszyliśmy na spacer.
Zielone okolice parku Dandenong Ranges to moje ulubione miejsce na spacery w pobliżu Melbourne.

Widok z góry na okolice Melbourne. Zdjęcie zrobione w drodze na One Tree Hill

Zejście ze szczytu

Wściekły Olek na uspokojenie wącha kwiatka

Jest to świetne miejsce na tego typu wycieczki - park jest łatwo dostępny, bo co 20 minut jeździ kolejka z miasta. Jest dużo malowniczych szlaków - od łatwych po takie, które mogą trochę turystę wymęczyć. Szczególnie z wózkiem :-). Jest kilka świetnie przygotowanych miejsc na grilla, z placami zabaw dla dzieci. Po prostu idealne miejsce na weekendowe, familijne wypady - może w ten weekend znowu tam pojedziemy :-).

Aha, przedwczoraj zakupiłem bilety lotnicze na nasz kolejny, dłuższy wypad - na początku listopada lecimy do Brisbane i stamtąd jedziemy na tydzień pozwiedzać Queensland. Jeszcze dokładnie nie mamy planów, ale na pewno chcemy zobaczyć jeden z cudów Australii - wielką rafę koralową.

Northern Territory - Dzień 8 (23 sierpnia)

2008-09-07T09:25:00.002+10:00

Hej, z dużym opóźnieniem opisujemy ostatni dzień wycieczki i dwa tygodnie od powrotu kończymy serial o naszej wyprawie na północ.
Galeria ze zdjęciami z Parku Kakadu, gdzie spędziliśmy ostatnie trzy dni wycieczki można obejrzeć pod tym linkiem.
(Z poprzednich dni galerie są tutaj: Nitmiluk i park Litchfielda)
Ostatniego dnia wyprawy udaliśmy się z Jabiru do Darwin, skąd następnego dnia o 6 rano (!) odlatywał nasz samolot.

Droga z Jabiru do Darwin

Wyruszyliśmy bardzo wcześnie, bo na 3pm mieliśmy wykupiony rejs West Aligator River a wcześniej chcieliśmy pokazać dziewczynom Ubirr i las monsunowy - byliśmy tam 2 dni wcześniej, ale bez dziewczyn. W Ubirr Olek dzielnie wspinał się po skałach - większość drogi na rękach ojca, ale część drogi pokonał na własnych nogach :)

W drodze na szczyt

Kontemplacja landschaftu

Mali zdobywcy...

W czasie spaceru w lesie monsunowym krokodyle nas nie zawiodły - mogliśmy je oglądać leniwie wylegujące się w błocku nad wodą i pływające w wodzie.

Dorotka wypatruje bestii

Dwa krokodyle

Z lasu monsunowego ruszyliśmy na zamówiony wcześniej rejs rzeką Western Aligator River. Na miejsce dotarliśmy chwilę przed czasem.

Przed rejsem miałem okazję, że tak powiem, potrzymać węża. Jak już z nim stałem, to trochę zacząłem żałować - zwłaszcza jak mi zaczął oplatać i smyrgać językiem szyję.

Dawid, Dorotka, Mateusz i obślizgły gad

Główną atrakcją rejsu było karmienie wygłodniałych krokodyli. Jeden z przewodników podawał na kiju ze sznurkiem kawałki mięsa. Część z tych gadów widząc, że zdobycie tego mięsa może oznaczać wysiłek (musiałyby po nie wyskoczyć) rezygnowała i odpływała. Część jednak skakała i to całkiem wysoko!

West Aligator River

Twarzą w twarz z niebezpiecznym krokodylem różańcowym (słonowodnym)

Przed wyskokiem

Po rejsie ruszyliśmy dalej do Darwin - stolicy stanu. Miasta liczącego 110 tysięcy mieszkańców, którzy słyną z ogromnego spożycia alkoholu - ponad 1,5 raza więcej niż średnia w pozostałej części Australii. W Darwin ostatnią noc spędziliśmy w 4ro gwiazdkowym hotelu, w pokoju z widokiem na ocean.

Widok z okna hotelu

Niestety, ocean w Darwin ze względu na zagrożenie jadowitymi meduzami, nie nadaje się do kąpieli. Udaliśmy się więc na romantyczną kolację do jednej z knajpek na pobliskiej marinie i wróciliśmy do hotelu - dalszą część upalnego wieczoru spędziliśmy na balkonie. Zrezygnowaliśmy z doskonałej okazji na imprezę w mieście, którego mieszkańcy słyną z tego jak umieją się bawić - musieliśmy wstać o 4 rano, żeby zdążyć na samolot.

Dzień 7 - "Animal Tracks" (22 sierpnia)

2008-09-04T19:42:00.001+10:00

Powoli zbliżamy się do końca naszej wycieczki. Dzień siódmy przyniósł z kolei więcej wrażeń mi i Magdzie. Wybrałyśmy się na wycieczkę "Animal Tracks" - pani w biurze turystycznym zapewniała, że "everybody loves Animal Tracks".

Autobus "Animal Tracks"

Faktycznie, plan wycieczki był bardzo ciekawy. Wyjechałyśmy o 13 z dwudziestoosobową grupą malym autobusem bez szyb (świetnie się jechało zwłaszcza wieczorem). Przewodnikiem był bardzo klimatyczny pan, ubrany po trapersku. Był tak australijski, że niestety niewiele rozumiałam z tego co mówił.

Nasz przystojny, wzbudzający zazdrość mężów, przewodnik (to dopisał mąż)

Najpierw pojechaliśmy po drugą przewodniczkę. Była nią mieszkajaca w buszu Aborygenka, która miała nam pokazać, jak wygląda życie w buszu.

Nasza aborygeńska przewodniczka - Patsy

Rzeczywiście, obie stwierdziłyśmy, że nie miałybyśmy szans przetrwać jako buszmenki. Cieżkie życie... Patsy pokazywała, jak sie poluje na żółwie (ale żadnego na szczęście nie udało się znaleźć), jak się wyłupuje z ziemi młotkiem orzeszki (zgadnijcie, czyj młotek miał obluzowany trzonek) i jak się leczy tradycyjnymi metodami ból głowy. Ciekawostką było lekarstwo ze świeżo rozgniecionych mrówek. Po drodze mogliśmy też obserwować zwierzęta, przede wszystkim różnorodne ptactwo i bawoły w naturalnym środowisku.

Bawół wodny

Ptactwo

Na zakończenie mieliśmy ognisko koło wielkiego rozlewiska, na którym byly tysiące ptaków - ten hałas trudno zapomnieć. Przewodniczka upiekła na ognisku trzy kaczki, przewodnik upiekł chleb - chleb był pyszny! Na koniec posiedzieliśmy sobie przy ognisku, zjedlliśmy, wypiliśmy herbatę i było prawie jak na spływie. I oczywiście przepiękny zachód słońca - był naprawdę wyjątkowy. I zgadnijcie, komu chodził ogromny, włochaty pająk po poręczy krzesła...

Patsy opieka kaczkę na kolację

Herbatka

Pewnie gdyby nie ta wycieczka nie zobaczyłybyśmy takiego prawdziwego buszu, zupełnie niepodobnego do tego, co można zobaczyć na szlakach turystycznych. Dlatego DZIĘKUJEMY NASZYM KOCHANYM MĘŻOM, że zostali z dziećmi i spędzili prawie cały dzień w basenie (dzieciaki były zachwycone).

Zaginiony Aborygen - zdjęcie zrobione przez Tomka

Wyprawa na północ - dzień 6. Kakadu (Nourlangie Rock i Ubirr)

2008-08-30T23:11:00.000+10:00

W parku Kakadu spędziliśmy następne dwa i pół dnia i musimy przyznać, że zrobił na nas ogromne wrażenie swoją różnorodnością. W Yellow Water było sielsko-anielsko z krokodylami, natomiast szóstego dnia naszej wycieczki pochodziliśmy sobie po całkiem wysokich górach.

Rano zdecydowaliśmy, że pojedziemy do miejsca zwanego Nourlangie Rock (nasza propozycja czytania tej nazwy - /nurlau'żi/). Nie wiemy, czy jest to miejsce, które ze spokojem można polecić na wycieczkę z dwulatkiem. Nasz zniósł to akurat nieźle, ale zdecydowanie odradzamy zabieranie wózka! (Dzięki Tomek za pomoc w dźwiganiu!)

Wspinaczka na Nourlangie Rock

Widok na Nourlangie Rock

Cała paczka, poza Magdą i Zuzią na szczycie

W Nourlangie znajdują się najwspanialsze, obok Ubirru, malowidła naskalne Aborygenów. Niektóre są sprzed około dwudziestu tysięcy lat! Niektóre są zachowane w podejrzanie świetnym stanie, ale ogólnie faktycznie robią wrażenie. Są zresztą nieźle opracowane, przy większości znajdują się tablice informujące, z jakimi wierzeniami, zwyczajami czy czynnościami wiąże się dany obraz.

Obraz przedstawiający taniec

Ciekawa historia. To jest akurat z Ubirru

Widzieliśmy też "skalne mieszkanie" - ogromną skałę, która służyła ludziom za schronienie. Kiedy dotarliśmy na szczyt, mogliśmy podziwiać fantastyczne widoki, ale z dalszego "bushwalkingu" zrezygnowaliśmy, ze względu na narastającą trudność trasy (a my mieliśmy kompletnie na tej trasie nieprzydatny wózek) oraz straszliwy upał. W drodze powrotnej zaliczyliśmy jeszcze sesję zdjęciową przy jednym z billabongów (w języku Aborygenów rozlewisko, oczko wodne) - przepiękne miejsce - i wróciliśmy do Jabiru.

Billabong. Widok na Nourlangie Rock

Tam Dorota i Olek dołączyli do Magdy i Zuzi, która tego dnia trochę źle się czuła, i spędzili resztę popołudnia leniuchując na basenie w pobliskim ośrodku. Natomiast pozostali uczestnicy wyprawy, nie chcąc marnować ani chwili, pojechali do Ubirru. W Ubirr również znajdują się prastare malowidła naskalne oraz można z gór pooglądać cudowne widoki - jest to jedno z miejsc gdzie kręcone były zdjęcia do kultowego w Australii filmu "Krokodyl Dundee".

Ubirr

Za swój turystyczny zapał zostali dodatkowo nagrodzeni widokiem krokodyli. Znaleźli je wylegujące się na brzegu rzeki w monsunowym lesie, który znów zmienił oblicze parku Kakadu. Jeszcze inne - prawdziwy spalony słońcem busz poznałyśmy z Magdą następnego dnia.

Ogromny krokodyl różańcowy (słonowodny) sfotografowany na spacerze w lesie monsunowym

Oprócz krokodyli dzielni traperzy wspinali się na skały, podziwiali sztukę aborygeńską i zrobili mnóstwo pięknych zdjęć. A my z Magdą i dziećmi też zobaczyłyśmy Ubirr - ostatniego dnia pojechaliśmy tam przed powrotem do Darwin.

Nietoperze w lesie monsunowym

Warto też napisać o miejscu, w którym mieszkaliśmy. Zatrzymaliśmy się w miejscowości Jabiru (w przewodniku określanej jako "township"). Miasteczko to powstało w 1981 roku w związku z pobliską kopalnią uranu. Teraz jest to turystyczne centrum parku. Mieszka tam zaledwie 2 tysiące ludzi, w tym wielu Aborygenów oraz pracowników kopalni. Ciekawe jest to, że w miasteczku panuje niemal prohibicja. Alkohol można kupić, oczywiście w wysokich cenach, tylko w jednym ośrodku, przy czym na wynos tylko dla turystów zatrzymujących się w tym ośrodku. Pierwszego dnia zostaliśmy tą informacją zaszokowani przez kasjerkę w sklepie spożywczym, gdy się spytaliśmy gdzie jest piwo!? Co jest jeszcze ciekawe - droga prowadząca do miasta oznakowana jest jako floodway. W czasie pory deszczowej drogą tą płynie wartki strumień i miasto ma praktycznie odciętą drogę lądową.

My natomiast zatrzymaliśmy się w ośrodku Lakeview. Gorąco polecamy wszystkim to miejsce! Jest to uroczy ośrodek. Są tam bungalowy i małe dwupokojowe domki z łazienką na zewnątrz, co przy tych temperaturach nie było w ogóle uciążliwe. Świetnie spędzało się czas w samym ośrodku.

Domek w którym mieszkaliśmy w Jabiru

Bush Bungalow - jeden z domków w buszu w ośrodku.

Wyprawa na północ Dzień 4 i 5

2008-08-29T22:44:00.002+10:00

Logo zrzeszenia plemion Aborygeńskich, które wspólnie opiekują się parkiem Katherine

Dzień 4. Rejs statkiem rzeką Katherine

Kolejnego dnia wycieczki znowu udaliśmy się do parku Nitmiluk. Tym razem zaplanowaliśmy rejs statkiem po rzece Katherine. Na rzece znajduje się 13 odcinków wąwozu ciągnących się łącznie przez około 300 km - turyści ze względu na łatwą dostępność zwykle poprzestają na obejrzeniu dwóch z nich. My uczyniliśmy podobnie. Rejs tymi wąwozami sprawia ogromne wrażenie!

Rzeka Katherine - widok na wąwóz

Rejs składał się z dwóch części. Najpierw płynęliśmy pierwszym wąwozem, następnie musieliśmy ominąć skalną zaporę i przejść pieszo do następnego statku. Po drodze mogliśmy oglądać stare, aborygeńskie malowidła naskalne.

Aborygeńskie malowidła naskalne

Po przejściu kilkuset metrów czekał na nas kolejny statek. Po drodze oglądaliśmy również miejsca lęgowe gdzie krokodyle w piasku składają jaja.

Miejsce lęgowe krokodyli

Płynąc widzieliśmy pożar lasu. Przewodnik jednak powiedział, że są te pożary nie powinny nas niepokoić, gdyż są one częścią ekosystemu terytorium północnego. Na początku wydawało nam się, że pożary są tutaj zmorą. Jadąc z parku Litchfielda do Katheriny zauważyliśmy płonący las i chcieliśmy zaalarmować straż pożarną. Niestety nasze telefony, co nas nie zaskoczyło, nie miały zasięgu. Pierwszego dnia w Katherine z powodu pożarów nie mogliśmy wyjść na szlaki, które chcieliśmy zwiedzić. Ku naszemu ogromnemu zaskoczeniu dowiedzieliśmy się, że od tysięcy lat podpalanie lasu jest dla Aborygenów metodą polowania, tworzenia przestrzeni życiowej poprzez wypalanie traw, które nadmiernie urosły w porę deszczową i spełnia jeszcze parę innych funkcji. Aborygeni zamieszkują te ziemie od ponad 20 tysięcy lat. Przez te wieloletnie podpalenia powstały gatunki roślin odporne na pożary (!). Po skolonizowaniu tych terenów przez białych osadników zaniechano na pewien czas podpaleń, co doprowadziło do naruszenia ekosystemu - nadmiernie rozrosły się trawy i ogień zaczął się wymykać spod kontroli. Dzisiaj znowu powraca się do świadomych podpaleń. Dostępne są ulotki w których się informuje turystów, kiedy powinni zgłosić pożar: są w zasadzie tylko dwa takie przypadki. Kiedy ogień bezpośrednio zagraża osadom i kiedy rozprzestrzenia się zbyt szybko. W pozostałych wypadkach należy ogień po prostu ignorować. Kolejna rzecz która mnie totalnie zaskoczyła.

Pożar w parku Katherine

Kakadu - pożar widziany przez nas z bliska. Zdjęcie zrobione przez Tomka.

Wieczór spędziliśmy na basenie a potem grillując. Aha, wspomnę, że dzieciaki świetnie znosiły całą wycieczkę, panujący upał i w ogóle, były przesłodkie.

Dzień 5. Jaskinia, gorące źródła i podróż do Kakadu

No i znowu poranek zaczęliśmy od upychania rzeczy do samochodu. Doszliśmy w tym do całkiem niezłej wprawy :)
Zwiedzanie zaczęliśmy od jaskiń Cutta Cutta. Po spacerze przez las dotarliśmy do jaskini.

Spacer do jaskini

Jest to jedyna jaskinia na terytorium północnym otwarta dla turystów. Pozostałe, jako że jaskinie są świętymi miejscami Aborygenów, a terytorium północne należy właśnie do nich, są dla turystów zamknięte. Dla turystów otwarte jest pierwsze 200 metrów z 600 metrów jaskini Cutta Cutta.

Zejście do jaskini Cutta Cutta

W jaskiniach nastąpił pewien przełom w rozwoju Olka - od czasu wyjazdu z Polski całkiem nieźle poszerzył zasób słownictwa, ale w jaskini po raz pierwszy zwerbalizował swój stan emocjonalny. Było bardzo ciemno i chłodno i Olek przestraszony powiedział "boju si" (czytaj boję się). Słodkie.

Po wizycie w jaskiniach pojechaliśmy do Katherine się odświeżyć w gorących źródłach. Niesamowite miejsce - dzieciaki je pokochały. Temperatura wody zbliżona, do temperatury ciała.

Kąpiel w gorących źródłach

Olek nauczył się nurkować (zanurza głowę pod wodę i się nie zachłystuje!) Po kąpieli ruszyliśmy dalej - około 300 km na północny wschód do parku Kakadu, a konkretnie do miejscowości Jabiru.

Trasa Katherine-Jabiru

Ponieważ wyjechaliśmy wcześnie, do parku Kakadu dotarliśmy jeszcze jak było jasno. Park Kakadu to największy park w Australii - jego powierzchnia to prawie połowa powierzchni Szwajcarii (!). Zanim dojechaliśmy do Jabiru zrobiliśmy przystanek w Yellow Water, żeby zrobić parę zdjęć i obejrzeć zachód słońca.

Yellow Water Billabong

W czasie wizyty w Yellow Water pierwszy raz w czasie naszej wyprawy widzieliśmy krokodyle. Ta atrakcja była nam w czasie wycieczki dawkowana - przez następne dni byliśmy coraz bliżej krokodyli i widzieliśmy je z coraz bliższej odległości... ale o tym w następnych odcinkach :)

Krokodyl w Yellow Water

Zachód słońca w Yellow Water

Wyprawa na północ - Dzień 3. Katherine i park Nitmiluk. 18 sierpnia

2008-08-28T19:15:00.001+10:00

Hej, zgodnie z obietnicą umieściliśmy na Picassa albumy ze zdjęciami:

Tomek udostępnił album ze zdjęciami z całej wycieczki na swojej stronie.
Po przebyciu 250km od miejsca naszego poprzedniego noclegu kolejne trzy dni wycieczki spędziliśmy w mieście Katherine i w Parku Narodowym Nitmiluk.
Katherine jest podobno trzecim co do wielkości miastem na całym Terytorium Północnym - zamieszkuje je prawie 10 tysięcy ludzi, z czego prawie 1/3 populacji stanowią Aborygeni. Mimo tak niskiej populacji wydaje się ostoją cywilizacji, gdyż dalej na południe jest już tylko pustynia.

Ziemia ta należy formalnie do Aborygenów i jest od nich "wynajmowana" przez rząd jako parki narodowe. Parki są zarządzane wspólnie przez rdzenną ludność kontynentu i rząd Australijski. Dlatego w Katherine i okolicach spotkaliśmy wielu Aborygenów. Część z nich działa w różnych centrach promujących aborygeńską sztukę i kulturę, inni prowadzą nieśpieszny tryb życia na zielonych terenach Katherine.

11 rano. Aborygeni wypoczywający na zielonych skwerkach Katherine

W okolicach odwiedziliśmy galerię połączoną ze sklepem z aborygeńską sztuką. Spodobały nam się kolorowe "kropkowo-liniowe" obrazy wykonywane malutkim pędzelkiem, jednak ceny ich były dość wysokie, więc poprzestaliśmy na drobnych pamiątkach (Jurek - bez złośliwości proszę!). Udało nam się nawet uciąć sympatyczną pogawędkę z pracującymi artystami.

Obrazy w Aborygeńskiej Galerii

W parku Nitmiluk pierwszego dnia po prostu pospacerowaliśmy sobie. Liczylismy na kapiel, ale tablice ostrzegające przed krokodylami skutecznie nas zniechęcaly.

Tablica ostrzega przed krokodylami. Po konsultacji z Olem idziemy dalej

W końcu udało nam się znaleźć plażę oznaczoną jako 'względnie bezpieczną'. W jej pobliżu były zastawione pułapki na krokodyle - taka siatkowa rura na końcu z kawałkiem mięsa, po którego chwyceniu klatka się zamyka. Ponoć te pułapki przyciągają krokodyle bardziej niż kąpiący się po drugiej stronie rzeki turyści.

Pułapka na krokodyle

Nas to zachęciło na tyle, że Dawid postanowił zażyć w rzece kąpieli. Dorotka, Olek, Mateusz, Magda i Zuzia jedynie się temu przyglądali z nadzieją na widowisko :)

Pierwszego dnia pobytu wspięliśmy się z dzieciakami, by obejrzeć wąwóz z góry. Widok był warty dźwigania 13-kilowego Olka na szczyt.

Droga na górę wąwozu

Następnego dnia podczas rejsu rzeką Katherine oglądaliśmy ten wąwóz z powierzchni wody - no prawie. Ale o tym w następnym odcinku :)

Wyprawa na północ, dzień 2, 17 sierpnia. Zwiedzanie parku Litchfielda

2008-08-25T23:04:00.001+10:00

Olek i Dorotka pod motelem w Litchfield

Tutaj wrzucamy zaległe zdjęcia z Litchfield :)

Na początku chciałbym polecić blog Magdy i Mateusza - uczestników naszej wyprawy. Można tam przeczytać sporo szczegółów i obejrzeć zdjęcia - Mateusz robi fantastyczne zdjęcia. Wkrótce pewnie zdjęcia z wycieczki ukażą się także na stronie Tomka, również świetnego fotografa!

Drugi dzień wycieczki przeznaczyliśmy na zwiedzanie parku Litchfielda. W przewodniku Pascala zasugerowane jest, że 1 dzień na to powinien wystarczyć. Niestety, autorzy się pomylili - park jest naprawdę super! Do największych atrakcji należą tam wodospady i zbiorniki wodne w których można się swobodnie kąpać, bo nie ma krokodyli słonowodnych. Są tam tylko niezagrażające ludziom aligatory.

Australijskie krokodyle słonowodne należą do najniebezpieczniejszych i największych na świecie i co roku są w Australii incydenty z udziałem tych zwierząt. W większości miejsc w których potem byliśmy przy rzekach były tablice ostrzegające przed tymi gadami. Poniżej tablica ostrzegawcza z parku Kakadu

Dawid pod tablicą ostrzegawczą w parku Kakadu

Po nocy spędzonej w motelu Batchelor Resort poranek znowu spędziliśmy upychając bagaże niewielkiego bagażnika naszego samochodu.

Pakujemy samochód pod motelem Batchelor Resort

Ruszyliśmy w trasę obejrzeć termitiery (takie duże mrowiska). Termitiery różnej wielkości były nieodłącznym elementem krajobrazu przez wszystkie dni wycieczki.

Termitiera w parku Litchfield

Dzień był naprawdę upalny, więc postanowiliśmy zażyć relaksującej kąpieli pod wodospadami Buley Rockhole:

Orzeźwiająca kąpiel w Buley Rockhole

Potem pojechaliśmy obejrzeć wodospady Florence, co było kolejną okazją dla Dawia i Olka do kąpieli. Tym razem pod wysokimi wodospadami.

Florence Falls

Po tak ciężkim dniu wróciliśmy do miejscowości Batchelor na obiad. Tu pierwszy raz spróbowaliśmy egzotycznej, północno-australijskiej kuchni i ta tradycyjna potrawa stała się naszym podstawowym elementem wyżywienia na tej wycieczce: hamburger z burakiem. Podawane są dwie połówki bułki - na jednej kotlet a na drugiej zawsze burak i dodatki zależne od lokalu. Na przykład jajko i ananas. Kosmos.
Po takim posiłku i paru pożywnych browarach ruszyliśmy dalej - 250 km na południe do parku Katherine. Po drodze mijaliśmy się z ogromnymi ciężarówkami ciągnącymi po 4 przyczepy. Niesamowite.

Zachód słońca na drodze do Katherine

Tutaj mapa z trasy Batchelor-Katherine.

Jutro wrzucę więcej zdjęć na picassę - dziś już jest późno i idę spać :)

Z powrotem w Melbourne

2008-08-24T18:16:00.000+10:00

Dzisiaj (24 sierpnia 2008) wróciliśmy z Terytorium Północnego - krainy Aborygenów, krokodyli i hamburgerów z burakiem. Wszystko zrobiło na nas ogromne wrażenie:

to, że w 8 osób z bagażami udało nam się spakować do Toyoty Tarago (dla sprostowania - to nie ten samochód ze zdjęcia na górze. Ta fota, to przypadkowa terenówka). Parafrazując: czy Toyota się rozszerza, czy też przyjaźń mocna była? Fakt, że do niej, proszę wierzyć, cała ósemka z bagażami się zmieściła.
cudowne widoki, zupełnie inne od tego, co w życiu widzieliśmy. Szczególnie dla Olka i Zuzi :).
obcowanie z naprawdę dziką naturą wśród rzadko zaludnionych bezkresów
rewelacyjne zachowanie i dzielność najmłodszych uczestników wyprawy.

Ze względu na ogrom wrażeń wyprawę będziemy opisywać przez kilka następnych dni (z datami wstecznymi odpowiadającymi dniom wycieczki). Ale od początku...

Dzień 1 - 16 sierpnia
Z Melbourne wyruszyliśmy do Darwin samolotem w sobotę 16 sierpnia około południa w składzie: Dawid, Dorotka, Olek, Mateusz, Magda, Zuzia (córka Magdy i Mateusza), Sylwia i Tomek. Na miejscu w Darwin byliśmy około godziny 16tej. Lecieliśmy jakoś tak:

Darwin jest stolicą stanu Northern Territory. Miasto słynie m.in. z ogromnego spożycia alkoholu (na mieszkańca Darwin przypada 1,5 raza więcej niż innych dużych miastach). Całe terytorium północne jest ponad 4 razy większe od Polski a zamieszkuje je mniej niż 220 tysięcy mieszkańców (!). Około połowa wszystkich mieszkańców stanu żyje właśnie w stolicy - w Darwin (nieco ponad 110 tysięcy mieszkańców). Klimat panujący na północy jest naprawdę ekstremalny. Przez pół roku, w zimę -porę suchą -panują tutaj straszne upały i w zasadzie brak deszczów. Z kolei w porę deszczową (lato), jak sama nazwa wskazuje, ciągle leje.

Na lotnisku przywitał nas straszny tropikalny upał, a po dojściu do samochodu puzzle - musieliśmy upchać nasze bagaże do niewielkiego bagażnika wynajętej Toyoty Tarago. W końcu się udało i jadąc w ogromnym ścisku dotarliśmy do parku Litchfielda do miejscowości Batchelor, a tam do motelu Batchelor Resort, gdzie spędziliśmy wspólnie bardzo przyjemny wieczór.

Wyświetl większą mapę
W sumie tego dnia przejechaliśmy samochodem niecałe 100 km. Przez całą wycieczkę przejechaliśmy łącznie około 1700 km przekraczając o 1000 km limit 'darmowych' kilometrów wypożyczonego samochodu. Jako kierowca dzielnie spisywał się, mimo skręconej nogi, Mateusz. Szacun!

Na razie to tyle. W najbliższych dniach będziemy opisywali dalszą trasę wycieczki. Teraz, ponieważ dziś wstaliśmy o 4 rano, idziemy spać. Dobranoc!

Już jutro :))))

2008-08-15T16:38:00.000+10:00

Jutro o godzinie 12.30 wyruszamy w pierwszą naszą prawdziwą podróż tutaj. Jedziemy ośmioosobową grupą (w tym dwoje dzieci) na Terytorium Północne - dziki czerwony ląd, na cały tydzień. Jesteśmy już prawie spakowani i duchowo przygotowani na spotkanie z Przygodą. Nie możemy się doczekać, kiedy wreszcie wsiądziemy do samolotu, a najlepiej z niego wysiądziemy. Szczegóły po powrocie! Do usłyszenia i poczytania!

PS. Od Dawida: w odpowiedzi na apele, żebym poszedł do fryzjera, postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce :)

Olek poznaje świat

2008-08-14T00:01:00.001+10:00

Ponieważ ostatnio nasz Olek się trochę przeziębił, spędzaliśmy czas głównie w domu i okolicach, dlatego nic ciekawego w ostatnich dniach nie obejrzeliśmy. Jednak Olek cały czas uczył się nowych rzeczy i jest już zupełnie innym dzieckiem niż kiedy wyjeżdżaliśmy z Polski. Przede wszystkim:
- ogląda bajki (miałam trochę wątpliwości, ale teraz cenię możliwość spokojnego nakarmienia go lub schowania odkurzacza)
- określa rozmiar każdej napotkanej rzeczy (mały czy duży)
- wymienia części samochodu ("koła" i "lampy")
- nazywa nas po imieniu (hmmmm)
- zna wiele nowych, praktycznych wyrazów.
Zdecydowanie nie jest już dzidziusiem i... w ogóle wszystko zdecydownie NIE

Ten tydzień minął nam pod znakiem imprez

2008-08-10T20:20:00.001+10:00

Ten tydzień minął nam pod znakiem imprez. We wtorek Dorota zostawiła Olka pod opiekę Dawidowi i poszła do pubu z koleżankami.
Niestety Dawid ze środowego samopoczucia Doroty nie wyciągnął właściwych wniosków i w czwartek za dobrze bawił się na imprezie firmowej.

W piątek Dorota z Olkiem poszli do oceanarium (kliknij tu, żeby zobaczyć zdjęcia :) ). Oceanarium w Melbourne jest wspaniałe, ale Olka najbardziej zainteresowały tam windy i schody ruchome, "libi" mniej :-)

W sobotę poszliśmy na spacer na St. Kildę (tuaj są zdjęcia) - nadmorską dzielnicę Melbourne. Wiało strasznie - w końcu to zima :) - ale mieliśmy fajny spacer po molo. Olkowi spodobało się wrzucanie błota do morza i - tradycyjnie - spacer po murku, dla odmiany z parasolem. Na parasolu jest nowy idol Ola - Bob Budowniczy.

Muzeum Nauki

2008-08-03T20:57:00.001+10:00

Zabraliśmy dziś Olka do Muzeum Nauki dla dzieci. Tam dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy: co się znajduje za tapczanem, co rośnie w rurach (rurę mamy na zdjęciu - bleee), Olek mógł pooglądać rózne stworzenia pod mikroskopem i w trójwymiarze. Ogólnie to muzeum jest jednym wielkim placem zabaw - takim trochę lepszym, bo jest tam również wielka koparka. Niestety, ta ostatnia atrakcja była okupowana przez pana, który dzieckiem wcale nie był, ale za to był zapewne miłośnikiem nauki :)

Tutaj mamy więcej zdjęć.

Hej, chciałem jeszcze tylko dodać, że muzeum było sposobem kuracji po wczorajszej imprezie :-). Wczoraj koleżanka z Dawida pracy urządziła imprezę pożegnalną, bo wyjeżdża do Irlandii :(. Dobrze, że opieka społeczna nie widziała nas w tramwaju powrotnym :)

Witajcie!

2008-08-01T22:19:00.001+10:00

Jesteśmy tu już razem dwa i pół tygodnia (Dawid trochę dłużej :), powoli kolekcjonujemy zdjęcia i wrażenia, więc pojawiła się potrzeba, żeby cały ten bałagan jakoś uporządkować i dzielić się tym wszystkim z Wami na bieżąco. Stąd blog - pomysł, który do niedawna wydawał nam się zupełnie szalony. A tak go nazwaliśmy, ponieważ nasz Olek już bardzo ładnie i chętnie mówi "hello" oraz "bye-bye".

Do tej pory zaliczyliśmy już kilka wycieczek. Najdłuższa to była dwudniowa wyprawa na Great Ocean Road. Znaczną część pierwszego dnia spędziliśmy w samochodzie na tytułowej Drodze, a drugiego dnia Dorota, Olek i Dorki tata, który nam towarzyszył, mogli po raz pierwszy podziwiać dziką australijską przyrodę. Poniżej mapa z przebytą trasą.

View Larger Map

Tutaj umieściliśmy kilka z wielu zdjęć z tej wycieczki

Oprócz tego, razem z Tatą, złożyliśmy obowiązkową wizytę kangurom w Parku Dzikiej Przyrody w Ballarat, miejscowości położonej godzinę jazdy pociągiem od Melbourne, czyli bardzo blisko... Niech już będzie, że blisko... najważniejsze, że kangury jadły z ręki ;).
Tutaj wrzuciliśmy parę zdjęć z wycieczki

View Larger Map